‘น่าเสียดายที่ข้าไม่มีเคล็ดวิชาบ่มเพาะของแดนสวรรค์…หาไม่แล้วพลังอำนาจของปฐมเวทย์กลืนกินที่ข้าใช้ออกด้วยพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดคงไม่เพิ่มพูนขึ้นเพียงแค่ 2 ขีดขั้นแน่…’
ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจดังเฮือก
ย้อนกลับไปครั้งที่เขายังมีเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติและมีผู้เฒ่าหั่วคอยชี้แนะ ตัวผู้เฒ่าหั่วก็เคยพูดบอกเขาไว้ว่าปฐมเวทย์กลืนกินที่เขาได้รับมา กระทั่งในระนาบเทวโลกยังถือว่าเป็นเวทย์พลังชั้นยอด…
อย่างไรก็ตามเวทย์พลังสนับสนุนของระนาบเทวโลก โดยทั่วไปแล้วไม่อาจสำแดงพลังออกมาได้เต็มที่ หากโคจรพลังตามเคล็ดวิชาบ่มเพาะในระนาบโลกียะเพื่อใช้มัน…
กล่าวอีกอย่างได้ว่า…
ถึงแม้ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนจะเชี่ยวชาญปฐมเวทย์กลืนกินถึงขีดสุดแล้ว แต่เนื่องจากการโคจรพลังในร่างของเขา ไม่ว่าจะบ่มเพาะก็ดีดูดซับจ่ายออกก็ดี เขาไม่ได้โคจรด้วยเคล็ดวิชาบ่มเพาะของระนาบเทวโลก…เช่นนั้นพลังที่เขาได้รับจึงมีจำกัด
หากเขาได้รับเคล็ดวิชาบ่มเพาะของระนาบเทวโลกมาล่ะก็ ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชาบ่มเพาะต่ำเตี้ยเรี่ยดินเพียงไร ยามเขาโคจรจ่ายพลังใช้ปฐมเวทย์กลืนกินออกอีกครั้ง พลังอำนาจของปฐมเวทย์กลืนกินที่สำแดงออกจะไม่เหมือนกันกับตอนนี้แน่!
