แล้วหากเลิกผ้านั่นออกเสียเล่า จะทำให้ล่องลอยไปถึงสวรรค์ชั้นใด?
สตรีนางนี้ก็คือสตรีที่ต้วนหลิงเทียนเห็นบนถนนในเมืองเฉวี่ยโยวนั่นเอง และก็เป็นสตรีคนเดียวกับที่เขาพบเจอนอก ‘โลกใบเล็ก’ ที่เป็นดั่งสถานที่ต้องห้ามของเมืองเฉวี่ยโยวที่มีมานานนับหมื่นปี…
‘ข้าจำได้ว่า…ก่อนที่จะมาโผล่ที่นี่ ข้ากับนางถูกพื้นที่ผันผวนแผ่มาปกคลุม…’
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาเบาๆ เขาพยายามนึกฉากสุดท้ายก่อนที่สติเขาจะดับไป
“แม่นาง…พวกเราคงไม่ใช่ถูกความผันผวนนั่นดูดเข้ามาในโลกใบเล็กแล้วหรอกนะ!?”
ถึงแม้จะพอเดาเรื่องราววได้คร่าวๆ แต่ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวถามสตรีเบื้องหน้าออกไป
“หากไม่ใช่เพราะตอนนี้ถ้าข้าฆ่าเจ้า ข้าก็ต้องตายไปด้วย…ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้หรอก!”
เผชิญกับคำถามของต้วนหลิงเทียน ทั่วร่างสตรีดังกล่าวคล้ายแผ่ความเย็นชาออกมาปานจะแช่แข็งผู้คน ดวงตาคู่งามยังฉายประกายดุร้ายวูบวาบ ราวกับต้องการฆ่าต้วนหลิงเทียนให้ตายเสียตอนนี้เลย!
“ฆ่าข้า?”
ต้วนหลิงเทียนตกใจไม่น้อย จากนั้นค่อยขมวดคิ้วกล่าวว่า “แม่นาง ดูเหมือนว่าข้าจะไม่เคยไปล่วงเกินอะไรให้ท่านขุ่นเคืองไม่ใช่รึไง?”
“หึ! หากมิใช่เพราะเจ้าเข้ามาใกล้ข้าในรัศมี 2ลี้…ค่ายกลหยินหยางผกผันด้านนอกโลกใบเล็กนี่จะเปิดใช้งาน จนพื้นที่แปรปรวนด้านนอกโลกใบเล็กมันแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง สุดท้ายก็ดูดข้าเข้ามาในนี้หรือไร?”
