สองตาหยางกงผิงทอประกายเรืองขึ้นมาวูบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองกล่าวกับไช่หมิงเสียงหนัก “ไช่หมิง เจ้าไปกำชับสือฟูฉางทั้ง 8 นั่นให้ดี ว่าอย่าให้พวกมันเผยแพร่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ออกไปเด็ดขาด…ข้าจะไปเข้าพบท่านผู้บัญชาการเดี๋ยวนี้ และหารือเรื่องนี้กับท่านเป็นการส่วนตัว!!”
หลังกล่าวทิ้งท้ายจบ หยางกงผิงก็จากไปโดยไม่รอให้ไช่หมิงตอบคำอะไร
…
ด้านต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้รู้เลยว่าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นในค่ายมังกรเงินบ้าง
ตอนนี้เขาพึ่งจะเดินออกมาจากเหลาอาหาร และกำลังเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยในเมืองเฉวี่ยโยว
เสียงเอะอะมะเทิ่งเปี่ยมล้นไปด้วยความคึกคักและมีชีวิตชีวาของผู้คนที่เดินสวนผ่านไปมา ไม่ได้เข้าหูต้วนหลิงเทียนแม้แต่น้อย เขาเหม่อคิดเรื่องราวไปเรื่อยเปื่อย เดินลอยชายไปอย่างไร้จุดหมาย
มองไปคล้ายผู้คนที่วิญญาณหลุดออกจากร่างอยู่บ้าง…
‘จวนเจ้าเมือง…ค่ายมังกรดำ’
เหตุผลที่ต้วนหลิงเทียนเดินเหม่อทำราวกับคนวิญญาณหลุดออกจากร่างนั้น เพราะเขากำลังขบคิดว่าจะเข้าไปในจวนเจ้าเมืองกับค่ายมังกรดำอย่างไรดี
และไม่ทันรู้ตัว ต้วนหลิงเทียนก็เดินมาถึงถนนสายหลักของเมืองเฉวี่ยโยวแล้ว
ถนนสายหลักแห่งนี้กว้างขวางนัก การจราจรยังคับคั่งทอดยาวไปไร้สิ้นสุด
แน่นอนว่าเสียงย่อมอึกทึกคึกโครมกว่าถนนคนเดินก่อนหน้า
