“องค์รักษ์งูทองที่ข้าน้อยกล่าวถึงก็คือองครักษ์พิทักษ์ท่านเจ้าเมืองขอรับ ปกติจักมีหน้าที่ในการคุ้มกันท่านเจ้าเมืองกับครอบครัวของท่านเจ้าเมือง…ต่างจากกองทัพมังกรเงินและมังกรดำที่มีหน้าที่ป้องกันเมืองและมีนับหมื่นๆคน องครักษ์งูทองนั้นมีอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น 100 คนเท่านั้น ทว่าแต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมืออันร้ายกาจอย่างยิ่ง!”
เสี่ยวเอ้อกล่าวออกมาด้วยยน้ำเสียงเคร่งขรึท “กล่าวกันว่า ต่อให้เป็นองครักษ์งูทองที่พลังฝึกปรืออ่อนด้อยที่สุดในบรรดาเหล่าองครักษ์งูทองก็ยังเป็นถึงตัวตนขอบเขตพลังจินเซียน!”
“คนที่อ่อนแอที่สุด…ยังบรรลุขอบเขตจินเซียนงั้นเหรอ?”
ได้ยิวาจาดังกล่าวของเสี่ยวเอ้อ ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
ต้องทราบด้วยว่าขนาดคนของกองทัพมังกรเงินที่เขาเคยเจอและมียศไป่ฟูฉางนั้น ยังไม่บรรลุถึงขอบเขตจินเซียนด้วยซ้ำ…
แต่ตอนนี้เสี่ยวเอ้อของเหลาอาหารบอกเขาว่า…
ผู้ที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาองครักษ์งูทองของจวนเจ้าเมืองเฉวี่ยโยวก็คือตัวตนขอบเขตจินเซียน?
“หมายความว่า…แม้แต่ไป่ฟูฉางของกองทัพมังกรเงินกับกองทัพมังกรดำ พลังฝีมือก็ยังสู้องครักษ์งูทองที่อ่อนแอที่สุดไม่ได้ และไม่มีสิทธิ์เข้าเป็นองครักษ์งูทอง?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถาม
“นั่นเป็นเรื่องธรรมดาขอรับ”
