แต่นี่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะสุดท้ายแล้วนั่นก็คือยอดสมบัติสวรรค์ระดับสูงสุด!
ยังมีใครไม่อยากได้กันล่ะ?
“ดินแดนแห่งทวยเทพ…”
อย่างไรก็ตามได้ยินคำดังกล่าวของถังเซี่ยวเซี่ยวต้วนหลิงเทียนก็เหม่อไปทันที
เพราะสำหรับเขาแล้วคำไม่กี่คำอย่าง ดินแดนแห่งทวยเทพนั้นเป็นดั่งหนามตำใจยากจะถอน…
“ข้าขอโทษ…”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนเหม่อไปทั้งสีหน้ามืดมนลงในชั่วพริบตา ถังเซี่ยวเซี่ยวที่ไม่ใช่ชนชั้นโง่เขลาไหนเลยจะไม่ทราบได้ ว่าต้วนหลิงเทียนพลันนึกถึงเรื่องราวร้ายขึ้นมาเพราะวาจาของนาง…ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะกล่าวคำขอโทษออกไปด้วยน้ำเสียงสลด
ต้วนหลิงเทียนเคยเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟังแล้ว เช่นนั้นนางจึงเข้าใจได้ไม่ยากว่าต้วนหลิงเทียนทุกข์ทรมานใจเพียงใด เรียกว่าเรื่องราวดังเก่าเป็นดั่งแผลลึกในใจก็ว่าได้…
แต่นางกลับเอ่ยถึงดินแดนแห่งทวยเทพออกมาอย่างไม่ทันคิด ถ้อยคำดังกล่าวไม่ต้องสงสัยเลยว่าได้แขวะแผลเก่าของต้วนหลิงเทียนเข้าอย่างจัง
“ไม่เป็นไร…”
ตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนพลันฟื้นคืนสติ สีหน้าซึมเซาหม่นหมองค่อยๆกลับมาเป็นปกติ หน้าส่ายไปมาเบาๆ ค่อยกล่าวว่า “เรื่องบางเรื่องต่อให้ไม่มีใครพูดย้ำเตือน ข้าก็ยังอดคิดถึงไม่ได้อยู่ดี…หากข้าโทษเจ้า ยังต่างอะไรจากอุดหูขโมยกระดิ่งเล่า?”
ถึงแม้ตอนนี้อารมณ์ของต้วนหลิงเทียนจะรวนเรไปไม่น้อย
