หลังจากที่นึกถึงเรื่องเวลาขึ้นมาได้ เซี่ยเจี๋ยก็มองไปยังต้วนหลิงเทียน พลางกล่าวออกมาอย่างคาดหวัง “ตอนนี้เค่อเอ๋อของเจ้า ถูกบิดาของนางกักบริเวณเอาไว้ในบ้านไม้ให้ออกไปไหน อีกทั้งแหวนมิติของนางยังถูกบิดาริบไปอีกด้วย…อาจเป็นเพราะสาเหตุนี้อวิ๋นชิงเหยียนถึงกล้าส่งคนมาฆ่าเจ้า”
“เพราะสุดท้ายแล้วเมื่อไม่มีแหวนวงนั้น ลูกแก้ววิญญาณของเจ้าในแหวนจะแตกหรือไม่แตก นางก็มิมีทางล่วงรู้ได้เลย หาไม่แล้วไอ้เด็กชิงเหยียนน่าตายนั่นมิกล้าเสี่ยงกับชีวิตของเสวี่ยเอ๋อหรอก”
“เพราะด้วยนิสัยเด็ดเดี่ยวของเสวี่ยเอ๋อแล้ว ถ้านางรู้ว่าเจ้าตกตายไป นางก็ไม่คิดจะอยู่ต่อแน่!”
เมื่อเซี่ยเจี๋ยกล่าวบอกเรื่องนี้ออกมา ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที
ก่อนหน้านี้เขายังสงสัยอยู่เลยว่าไฉนอวิ๋นชิงเหยียนถึงกล้าส่งคนมาฆ่าเขาแบบนี้ หรือมันไม่ห่วงชีวิตของเค่อเอ๋อแล้ว?
ที่แท้แหวนพื้นที่ของเค่อเอ๋อที่เก็บลูกแก้ววิญญาณเขาไว้ โดนบิดาของนางริบไปนี่เอง
อวิ๋นชิงเหยียนนั่น เห็นได้ชัดว่ารู้เรื่องนี้ จึงส่งคนมาฆ่าเขาทันที!
“ถึงแม้พี่ใหญ่ข้าคิดจะใช้ครอบครัวกับสหายของเจ้าเพื่อบีบคั้นเสวี่ยเอ๋อให้แต่งกับสารเลวน้อยอวิ๋นชิงเหยียนนั่น…แต่เนื่องจากช่วงนี้ดินแดนแห่งทวยเทพกำลังจะมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น เช่นนั้นพี่ใหญ่ข้าจึงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องดังกล่าว ทำให้ยังไม่มีการบังคับให้นางตบแต่งอะไรช่วงนี้แน่…”
