ิงอันมอบยันต์สื่อสารสองแผ่นให้กับเยี่ยอู๋ฉิง
“สองแผ่นนี้เชื่อมกับอีกสองร่างของข้า ภายหน้าอย่าได้วู่วามหากไม่มียันต์ตัวตายตัวแทน ป่านนี้เจ้าตายไปแล้ว”
ก่อนหน้านี้ เยี่ยอู๋ฉิงคิดว่าเขาตายและตั้งใจล้างแค้น สู้กับมั่วปู้ฟานโดยไม่สนเป็นตายของตน จนถูกมั่วชงฟาดฝ่ามือสังหารสองหน
เยี่ยอู๋ฉิงไม่พูดอะไร เขาเก็บยันต์สื่อสารแล้วหาห้องไปฝึกฝน
ต่อให้เขาย้อนกลับไปได้อีกครั้ง เขาก็ยังจะท าเช่นเดิม
เจียงผิงอันปฏิบัติต่อเขาเช่นสหาย ช่วยชีวิตหลายต่อหลายครั้งให้ทรัพยากรฝึกฝน ลูกผู้ชายพร้อมตายเพื่อสหายร่วมอุดมการณ์จุดประสงค์ที่เขาฝึกฝนก็เป็นเช่นนี้
“ยินดีด้วยนะ เจ้านิกายเจียง”
จี้เฟยบิดเอวบางขาวเนียนเยี่ยงอสรพิษเดินมาหาเจียงผิงอัน ทั่วกายส่งกลิ่นหอมอบอวล
เจียงผิงอันไม่อยากยุ่งกับอีกฝ่ายมากนัก
“ทรัพยากรที่ตกลงกันไว้เป็นของเจ้า เจ้าไปเถอะ”
“เฮ้ ๆ ๆ นี่ทัศนคติอะไรของเจ้า ยังไม่ทันเป็นเจ้าส านักก็บ้าอ านาจแล้วหรือ?”
จี้เฟยยกมือเพรียวบาง จะโอบแขนรอบคอเจียงผิงอัน
ทว่า จี้เฟยไม่ทันได้ลงมือ หนึ่งเงาร่างก็ปราดมายืนตรงหน้า
จี้เฟยหรี่ตาลงจ้องสตรีตรงหน้า “สาวใช้อย่างเจ้าควรค่าเผชิญหน้าข้าแล้วหรือ? ไสหัวไปให้พ้นทางซะ”
เฉียนฮวั่นโหรวกล่าวเสียงเรียบ “ยามข้าลือนาม ปู่เจ้ายังไม่เกิดเลย”
“นางบ่าวนี่ปากดีนักนะ ดูเหมือนต้องสั่งสอนเจ้าสักหน่อยแล้ว!”
จี้เฟยหงุดหงิดใจนัก เจียงผิงอันถือตัวก็เกินพอแล้ว สาวใช้ผู้นี้ยังบ้าระห ่า
