วาทะของมั่วปู้ฟานเป็นเหตุผลเป็นยิ่ง การให้เจียงผิงอันปกป้องนิกายเทวมารเป็นเรื่องน่าอายอยู่นิดหน่อยจริงแท้
แต่สมาชิกระดับสูงทั้งหลายของนิกายเทวมารก็จนใจ
ใครใช้ให้เจียงผิงอันแข็งแกร่งเกินไปจนบดขยี้ยอดฝีมือร่วมขอบเขตเกินโงหัวกันเล่า
เป็นเรื่องยากยิ่งกว่าจะเลี้ยงดูยอดฝีมือขอบเขตหลอมสุญตาได้สักคน ต้องใช้ทรัพยากรมากมายและเวลานับพัน ๆ ปี แต่ยอดฝีมือที่เลี้ยงดูอย่างยากล าบากเหล่านี้ เจียงผิงอันฆ่าได้สบายมาก
เผ่ามารมิอาจรับความสูญเสียเช่นนี้ได้ และมิกล้าเปิดศึกสุ่มสี่สุ่มห้า จึงท าได้เพียงถอยทัพไปชั่วคราว
หากไม่มีเจียงผิงอัน พวกเขานิกายเทวมารแม้จะไม่ถูกเผ่ามารกวาดล้าง แต่ก็ไร้จ าเป็นต้องเสียทรัพยากรไพร่พลต่อเนื่องเช่นนั้น
หลู่ตันลูบเคราพลางร าพึง “มั่วชง ในฐานะผู้อาวุโสใหญ่ เจ้ารู้ว่าต้องท าอย่างไร อย่าให้ปวงชนขายหน้าเลย”
มั่วชงกัดฟัน กล่าวกับเจียงผิงอันเสียงเข้ม “ผู้อาวุโสผู้นี้ให้สมบัติลับกับเจ้าชิ้นหนึ่งได้ ให้เรื่องนี้แล้วกันไป หาไม่แล้ว ก็มีแต่จะบีบคั้นให้เสียน ้าใจกันเปล่า ๆ”
สมบัติลับเป็นอาวุธชั้นดีส าหรับผู้มิใช่ยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติในขุมก าลังใหญ่
มั่วชงเชื่อว่าเจียงผิงอันจะหวั่นไหวอย่างแน่นอน
แต่เขาประเมินโทสะของเจียงผิงอันต ่าไปมาก และยังประเมินรากฐานปัจจุบันของเจียงผิงอันต ่าเกินไป
เจียงผิงอันแค่นยิ้ม “เช่นนั้นก็ยินดีด้วย บุตรเจ้าได้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แล้ว”
ว่าแล้ว เขาก็หันกา
