ยเตรียมเหินจาก
หลู่ตันรีบเหินเข้ามาหยุดเขา พลางตะโกนบอกมั่วชง “มั่วชง!เจ้าอยากทิ้งผลประโยชน์ของนิกายไปจริง ๆ หรือ?”
มือในแขนเสื้อของมั่วชงก าแน่น กล่าวขึ้นเสียงแข็ง “เจียงผิงอันใส่ความบุตรข้า จะให้บุตรข้าตายนะ!”
เขายังดื้อแพ่ง คิดปกป้องมั่วปู้ฟาน
ขณะนี้ อ านาจชั่วร้ายด ามืดอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งกวาดมาจากอีกฝั่งของแถบผาสะบั้นฟ้า ท้องนภามืดด าลงในพริบตา
มารปีศาจชวนสะพรึงตนแล้วตนเล่ายกพลกลับมา
สีหน้าปวงชนในนิกายเทวมารแปรเปลี่ยน
เผ่ามารต้องได้ข่าวการตายของเจียงผิงอันแล้วเป็นแน่ จึงได้แห่กันมา
สายตาของผู้น าระดับสูงของนิกายเทวมารแปรเปลี่ยนสู่เย็นเยียบจ้องตรงมาที่มั่วปู้ฟาน
จากท่าทีเด็ดเดี่ยวของผู้น าระดับสูงทั้งหลาย มั่วชงก็ยิ้มขมขื่นน ้าตาขุ่นมัวสองสายรินไหลจากคู่เนตร ก่อนจะหันมองมั่วปู้ฟานอย่างแค้นเคือง
“ข้าบอกเจ้าแล้ว อย่ายุ่งกับเจียงผิงอัน อย่ายุ่งกับเจียงผิงอันท าไมเจ้าไม่ฟัง!”
มั่วปู้ฟานตระหนักถึงบางสิ่ง เขารีบคุกเข่าลงกับพื้น กอดต้นขามั่วชงอ้อนวอนอย่างเสียขวัญ
“ท่านพ่อ ได้โปรดช่วยข้าด้วย ท่านเป็นผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายเทวมาร ต้องมีวิธีช่วยข้าสิ ใช่หรือไม่?”
มั่วชงลูบหัวมั่วปู้ฟานพลางกล่าวอย่างเมตตา “แทนที่จะตายด้วยมือผู้อื่น ข้า บิดาผู้นี้จะส่งวิญญาณเจ้าเอง”
“ท่านพ่อ! ไม่เอานะขอรับ!” มั่วปู้ฟานหลั่งน ้าตา ใบหน้าเปี่ยมความหวาดกลัว
เขาไม่อยากตาย เขายังอยากเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ อยากเ
