ป็นเจ้านิกาย เขานึกเสียดาย เสียดายนักที่ฆ่าเจียงผิงอันไม่ได้
มั่วชงหลับตาลง แล้วอ านาจทรงพลังก็หลากออกจากฝ่ามือพริบตานั้น บุตรเขามั่วปู้ฟานก็ตกตาย
เพื่อสถานะของตัวเขา และผลประโยชน์ส่วนรวมของตระกูลมั่วบุตรผู้นี้ต้องตาย
ความเศร้าบนใบหน้าของมั่วชงอยู่เพียงประเดี๋ยว แล้วเขาก็กุมก าปั้นกล่าวกับเจียงผิงอัน “ตาเฒ่าผู้นี้สั่งสอนเขาไม่ดี ต้องส่งบุตรสู่ภพหน้า ขอบุตรศักดิ์สิทธิ์อยู่สู้กับศัตรูภายนอกด้วยกันเถิด!”
สีหน้าของเขาเฉยชาราวฆ่าหนึ่งบุคคลที่ไร้ความเกี่ยวดองกัน
“ความแค้นของข้าสะสางแล้ว แต่ความแค้นที่ฆ่าเยี่ยอู๋ฉิงเล่า?”เจียงผิงอันยังคงแข็งกร้าว
หากมิใช่เพราะจี้เฟยเข้าช่วยเหลือ เยี่ยอู๋ฉิงก็คงตายไปแล้ว
มั่วชงกัดฟัน รู้ว่าหากวันนี้เขาไม่ขูดเลือดเนื้อตัวเองครั้งใหญ่เจียงผิงอันจะไม่รามือแน่นอน
เขาน ากระบี่ล ้าค่าระดับสูงสุดเล่มหนึ่งโยนให้เยี่ยอู๋ฉิง
เจียงผิงอันช าเลืองมัน “กระทั่งสมบัติลับยังไม่ใช่ น าสมบัติลับที่เจ้าเพิ่งพูดถึงออกมา”
“เจียงผิงอัน! อย่ารังแกกันให้มากนักนะ!”
มั่วชงมิอาจเสแสร้งต่อไป ใบหน้าของเขาเปี่ยมโทสะ อ านาจชวนสะพรึงทะลักล้อม
สมบัติลับมีขายตามแผงลอยข้างถนนหรือ? ผู้ฝึกตนขอบเขตแปรเทวะคนเดียว ควรค่าให้ใช้สมบัติลับมาท าขวัญด้วยหรือไร?
“ลูกพี่ พอเถอะ สมบัติชิ้นนี้ก็ไม่เลวนะ”
เยี่ยอู๋ฉิงรีบคว้าแขนเจียงผิงอัน ไม่อยากให้สองฝ่ายครุ่นแค้นกันต่อไป
เจียงผิงอันเห็นเยี่ยอู๋ฉิงไม่โกรธแล
