กคุ้มค่ากับชัยชนะหรือ…”
จี้เฟยจากจร เจียงผิงอันกล่าวกับเฉียนฮวั่นโหรว “ผู้อาวุโส ท่านมิได้บอกหรือว่ามิอาจเปิดเผยตัวตน? ไฉนจึงเปิดเผยตัวออกมาเองเล่า?”
ก่อนหน้านี้ เฉียนฮวั่นโหรวบอกเขาไว้ว่ามีศัตรู มิอาจเปิดเผยตัวตนได้ แต่จู่ ๆ ก็เผยตัวเองเสียอย่างนั้น
“ข้าจะท าอะไร ต้องอธิบายกับเจ้าทุกอย่างหรือ?”
เฉียนฮวั่นโหรวไม่อยากตอบค าถามของเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันมิอาจประจักษ์เข้าใจความคิดสตรี ในเมื่ออีกฝ่ายไม่บอก เขาก็ไม่ถาม
เขาน าภาพวาดของมหาจักรพรรดิออกมา แล้วจิตสังหารก็ปรากฏในดวงตาของเจียงผิงอัน
“ร่างโกลาหล เจ้าให้ของขวัญล ้าค่ากับข้าเช่นนี้ ข้าจะไม่ตอบแทนได้อย่างไร?”
จากวาทะเฉียนฮวั่นโหรว นางเคยเห็นภาพวาดนี้ในหอต าราเทียนเต้าเมื่อกาลก่อน แต่ภาพวาดนี้กลับมาปรากฏในมือมั่วปู้ฟาน
เรื่องนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับร่างโกลาหลอย่างแน่นอน
เจียงผิงอันยามนี้ยังฆ่าร่างโกลาหลไม่ได้ แต่เขาเริ่มจากตระกูลของผู้อารักขาเขาได้
“อย่าได้บุ่มบ่าม ยามนี้เจ้าปลดค าสาปแล้ว ค่อย ๆ ฝึกฝนไป ไม่ช้าก็เร็ว เจ้าจะล้างแค้นได้แน่” เฉียนฮวั่นโหรวเกลี้ยกล่อมข้างกายเขา
เบื้องหลังร่างโกลาหลคือหอต าราเทียนเต้า ยักษ์ใหญ่เช่นนี้ล่วงเกินไม่ง่ายเลย
“ข้าไม่บุ่มบ่ามหรอก”
ดวงตาของเจียงผิงอันนิ่งงันเหมือนคนตาย
ร่างต้นของเขาน าพู่กันพิพากษา ศาสตราเซียนครึ่งขั้นมุ่งสู่หทัยแผ่นดิน เริ่มฆ่าล้างคนตระกูลฉางซุนระบายโทสะ หาไม่แล้วคงมิอาจสงบใจ
ชิงพรสว
