ันในขณะนี้มีอ านาจกดดันประหลาดเพิ่มมาจากยามก่อนหายตัวไปสายหนึ่ง
อ านาจกดดันเช่นนี้มิใช่อ านาจจากขอบเขต แต่มาจากวิญญาณ เป็นความรู้สึกราวมองข้ามสรรพสิ่ง
เมื่อเห็นเผ่ามารถอยทัพไป หลู่ตันก็ถอนหายใจโล่งอก กล่าวกับเจียงผิงอันยิ้ม ๆ
“บุตรศักดิ์สิทธิ์ ไม่ต้องห่วงนะ เรานิกายเทวมารจะหาทางปลดค าสาปให้เจ้าแน่”
เขารู้ว่าเจียงผิงอันมีความเคืองแค้นต่อพวกเขาเล็กน้อยเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ จึงอยากพยายามชดเชยแก้ตัว
“ไม่ต้องแล้ว” เจียงผิงอันพูดเบา ๆ
“จะไม่ต้องได้อย่างไร? หากไม่ปลดค าสาป บุตรศักดิ์สิทธิ์จะไม่อาจท าความเข้าใจกฎเกณฑ์ระดับสูงขึ้น ไม่อาจแข็งแกร่งขึ้นได้เลยนะ”
หลู่ตันคิดว่าเจียงผิงอันพูดด้วยโทสะ
เจียงผิงอันยกนิ้วขึ้น แล้วก้อนพลังสีด าก็ปรากฏบนนิ้วมืออ านาจชวนขนลุกขยี้สุญตาเกิดรอยร้าว
เพียงตวัดนิ้ว ก้อนพลังสีด าก้อนจ้อยก็พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงสู่หมู่มาร
กฎท าลายล้างอันอัดแน่นเป็นก้อนขยายตัวปกคลุมอาณาเขตยี่สิบลี้เฉียบพลัน มารใด ๆ ในระยะล้วนถูกล้างสิ้น หนึ่งในนั้นมีกระทั่งมารแมงมุมหน้ามนุษย์ขั้นต้นขอบเขตหลอมสุญตาตนหนึ่ง
พลังอันชวนสะพรึงท าให้เหล่ามารยิ่งขวัญสะท้าน แผดร้องพลางหนีหัวซุกหัวซุน
เห็นเช่นนี้ ร่างของเหล่ายอดฝีมือรอบกายเจียงผิงอันก็สะท้านรุนแรง
“กฎท าลายล้าง!”
กฎท าลายล้างเป็นกฎเกณฑ์ขั้นสาม ยามนี้เจียงผิงอันควบคุมพลังนี้ได้ง่าย ๆ แล้ว หมายความว่าเขาบรรลุกฎเกณฑ์นี้เป็นที่เรียบร้อย
“
