ป้ายคำสั่งม่วงทองนั่นมีไม่มาก เพราะมีแต่ชนชั้นอาวุโสที่สามารถขึ้นไปยังระนาบเทวโลกได้แน่ๆเท่านั้นถึงจะมีมันในครอบครอง กล่าวได้ว่ากระทั่งในวังเซียนหยวนเอง ผู้ที่ถือครองป้ายม่วงทองก็มีแค่หยิบมือเดียว
แน่นอนว่าตัวตนเหล่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลสำคัญระดับสูงของวังเซียนหยวนทั้งสิ้น!
อีกทั้งสำหรับวังเซียนหยวนแล้ว
บุคคลภายนอกที่สามารถถือครองป้ายคำสั่งม่วงทองได้ ก็ถือเป็นสหายของวังเซียนหยวน! หากใครกล้าแตะต้องผู้ถือป้ายคำสั่งม่วงทอง ก็เสมือนตั้งตัวเป็นศัตรูกับวังเซียนหยวน!!
อีกทั้งผู้ที่ถือครองป้ายคำสั่งม่วงทอง ยังมีฐานะเทียบได้กับจ้าววังเซียนหยวน!
‘ข้าเกือบลืมไป จะอย่างไรแม้มันจะเป็นแค่ครึ่งก้าวเซียนอมตะ แต่พลังฝีมือก็เทียบได้กับเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์…ตัวตนที่ร้ายกาจอย่างต้วนหลิงเทียนและยังรู้จักกับเซียนหยวนจื่อ ถึงจะมีป้ายคำสั่งม่วงทองของวังเซียนหยวนอยู่ในมือก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร’
พอนึกได้ถึงเรื่องนี้ ฉีจงก็พอได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“จางยี่ ก่อนที่ข้าจะขึ้นไปยังระนาบเทวโลก หากยังพอมีเวลาเหลือข้าจะไปหาเจ้าที่สำนักเทียนซือ…แต่หากข้าไม่มีเวลา ไว้พวกเราค่อยพบกันใหม่ในระนาบเทวโลก”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองกล่าวจางยี่ด้วยรอยยิ้ม
ในชีวิตเขามีเพื่อนไม่มากนัก และเขาก็รักษามิตรภาพระหว่างสหายอย่างดี
“ย่อมได้”
จางยี่พยักหน้ารับเป็นมั่นเหมาะ
