ขณะกล่าวอวิ๋นชิงเหยียนก็จับยอดสมบัติสวรรค์พลางโยนขึ้นลงเบาๆ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องไม่สลักสำคัญอะไร
“ครอบครัวทั้งสหายของข้า…”
ต้วนหลิงเทียนถลึงตามองอวิ๋นชิงเหยียนอย่างอาฆาตพลางกล่าวถามออกมาเสียงแหบหนัก…
“ไม่เลว”
อวิ๋นชิงเหยียนกล่าวออกเสียงเบา “พวกมันทุกคนถูกขังไว้ในยอดสมบัติพื้นที่ชิ้นนี้…ตราบใดที่ข้าต้องการ อาศัยเพียงหหนึ่งห้วงคิดก็ลบพวกมันให้หายไปได้ง่ายดาย!”
วูบ
สีหน้าต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนไปอย่างนัก “ต่ำช้า น่ารังเกียจนัก!”
ต้วนหลิงเทียนไม่เคยคิดเคยฝันเลย
อวิ๋นชิงเหยียนที่อยู่เบื้องหน้าอันสมควรเป็นตัวตนอันทรงพลังจากระนาบเทวโลก และท่าทางจะไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าต้าหลัวจินเซียนผู้นี้…
ทว่าตัวตนระดับมัน เพียงเพื่อจัดการกับคนธรรมดาในระนาบโลกียะเช่นเขา กลับไม่ลังเลที่จะจับครอบครัวทั้งสหายของเขามาเป็นตัวประกันเพื่อใช้ข่มขู่…!
“อวิ๋นชิงเหยียน!”
ตอนนี้เองเค่อเอ๋อที่มองจ้องอวิ๋นชิงเหยียนด้วยสายตาเย็นชา พลันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นอีกครั้ง “มีคำกล่าว เภทภัยไม่กร้ำกรายถึงครอบครัว…เจ้ากระทำเช่นนี้มันไม่มากเกินไปหน่อยหรือ!?”
“เปี่ยวเม่ย…”
อวิ๋นชิงเหยียนที่เงียบไม่สนเค่อเอ๋อมาพักหนึ่ง คราวนี้กลับค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองตอบเค่อเอ๋อบนฟ้าอย่างไม่รีบไม่ร้อน “ข้าไม่คิดว่ามันจะมากเกินไปอะไร…เจ้ามิใช่ไม่ต้องการไปกับข้าหรือไร? เจ้ามิได้อยากอยู่หรือตายร่วมกันกับมันหรือไร?”
