บทที่ 39 ความเงียบที่น่าอึดอัดใจ
“ฉันเองก็ไม่รู้…ฉันไม่ได้เจอเขามาหลายปีแล้ว ปกติติดต่อกันทางออนไลน์…”
เวินหมินหยิบโทรศัพท์ออกมา และพบว่าบัญชีวีแชตถูกลบไปแล้ว พอโทรไปก็ไม่มีคนรับสาย
ไม่มีข้อมูลติดต่อทางอินเทอร์เน็ตแล้ว ตอนนี้เวินหมินถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาโหย่วคนนั้นเลย
เวินหมินยิ้มอย่างชอกช้ำ เขาโง่มากจริง ๆ ถูกคนหลอกจนเสียสติซะได้
เฝ่ยไป๋ลู่ขยี้เศษขี้เถ้าของผ้ายันต์ “เขาจะต้องตื่นตระหนกแน่ที่คุณไสยถูกฉันทำลาย”
“คนที่ต้องการทำร้ายครอบครัวของพวกเรามันคือใครกันแน่? ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ก็ต้องหาอาโหยวคนนั้นให้เจอ!”
ลงมือครั้งเดียวก็ทำลายเด็กหนุ่มอนาคตไกลของตระกูลเวินถึงสองคน ช่างชั่วร้ายจริง ๆ!
คุณพ่อเวินทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ
……
“พ่อคะ หมอว่ายังไงบ้าง? เสียงของฉันยังโอเคอยู่ใช่ไหม?” เฝ่ยชิงรั่วมาหาหมอที่ทางตระกูลเฝ่ยจัดไว้ หญิงสาวน้ำตาคลอ เสียงของเธอน่าเกลียดเหมือนเสียงเป็ดไม่มีผิด
ไม่ต้องพูดถึงการยั่วยวนคุณชายสามเวินเลย แม้แต่เฝ่ยมาที่ได้ยินก็ยังอดขมวดคิ้วไม่ได้
“หมอบอกว่าเส้นเสียงของลูกไม่มีอะไรผิดปกติ” เฝ่ยมาปวดหัว เสียงของเฝ่ยชิงรั่วจู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปจนเขารับมือไม่ทัน
แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะละทิ้งโอกาสในการติดต่อกับคุณชายสามเวินไป “รอจนคุณชายสามเวินออกมาเถอะ ถึงตอนนั้นลูกก็แค่เงียบเสียงไว้ ลูกแค่ดื่มอวยพรให้คุณชายสามเวินตามแผนก็พอ”
เฝ่ยชิงรั่วกัดริมฝีปากอย่างคับข้องใ
