บทที่ 38 ค่ายกลนิทราสังหาร
คุณพ่อเวินเล่าเหตุการณ์ก่อนและหลังออกมา
ดวงตาของเวินหมินเคร่งขรึมขึ้น ยามมองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ที่ยังสงบนิ่งอยู่
ชายหนุ่มไม่คิดว่าเธอจะมีความสามารถมากจนมองเห็นแผนการของเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง และช่วยเวินโจวไว้ได้
เวินหย่งตกตะลึง แต่ก็ยังยืนหยัดเคียงข้างลูกชายโดยไม่รู้ตัว “พี่ อาหมินกับอาโจวมีความสัมพันธ์ที่ดีกันขนาดไหน อาหมินจะทำร้ายเขาได้อย่างไร คุณแค่ฟังคำพูดของคนอื่น แล้วก็เชื่อว่าสิ่งนั้นเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ? คุณคิดลบเกินไปแล้ว ทั้งยังใส่ร้ายอาหมินอีก หรือว่าเราไม่ใช่พี่น้องกันแล้ว?”
“ฉันเองก็หวังว่านี่จะเป็นแค่ความเข้าใจผิดมากกว่าใคร” เรื่องนี้แปลกเกินไปและเกี่ยวข้องกับชีวิตของเวินโจว เขาจึงต้องระวัง คุณพ่อเวินมองเวินหมินแล้วถามว่า “บอกฉันมาก่อน เธอไปเอาเครื่องรางสงบสุขนั้นมาจากไหน”
เวินหย่งไม่อาจทนฟังน้ำเสียงเพ่งเล็งของคุณพ่อเวินได้ เพราะอีกฝ่ายดูจะมั่นใจเหลือเกินว่าลูกชายเขาหมายจะฆ่าคน เจ้าตัวจึงเริ่มโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว “พี่ คุณต้องการทำให้ครอบครัวแตกแยกเพราะคำใส่ร้ายของคนอื่นใช่ไหม? ทำไมถึงต้องเป็นอาหมิน? หรือพี่กลัวว่าอาหมินที่โดดเด่นกว่าลูกพี่ทุกด้านจะขวางทางอาโจว คุณถึงได้ต้องการหาทางจัดการเขา?”
พ่อเหวินตกใจมาก “ฉันไม่เคยมีความคิดแบบนั้น…”
เฝ่ยไป๋ลู่มองเวินหมินที่ยังคงนิ่งเงียบ แล้วกล่าวว่า “ทั้งที่เห็นพ่อยืนเถียงเพื่อคุณจนคอเป็นเอ็นแบบนี้ ใจคอค
