่อนหน้านี้แล้ว ความเงียบที่น่าอึดอัดใจก็เข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง
“คิดไม่ถึงเลยว่าเฝ่ยไป๋ลู่กับเวินโจวจะรู้จักกัน ดูท่าคนที่เชิญเธอจะเป็นเวินโจวคนนั้น”
เฝ่ยมากลอกตา “ถึงแม้ทุกคนจะเป็นคนตระกูลเวิน แต่คุณชายของตระกูลเวินแห่งเมืองเจียงเทียบไม่ได้กับคุณชายสามเวิน ชิงรั่วลูกต้องคว้าโอกาสนี้เอาไว้ให้ได้”
เฝ่ยชิงรั่วนิ่งเงียบ เฝ่ยไป๋ลู่ไม่เคยรู้จักเวินโจวมาก่อน แล้วเขาจะเชิญเธอมาได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เวินโจวยังสงสัยว่าเฝ่ยไป๋ลู่เป็นคนหลอกลวงอยู่เลย ทำไมท่าทีของเขาถึงเปลี่ยนไปเร็วแบบนี้?
เฝ่ยไป๋ลู่มีพลังวิเศษอะไรกันแน่ถึงทำให้เวินโจวหลงใหลได้?
ความรู้สึกถึงวิกฤตเกิดขึ้นในใจของเฝ่ยชิงรั่ว
เธอเหลือบมองแก้วไวน์ในมือ ความไม่สบายใจทั้งหมดค่อย ๆ สงบลง แล้วดวงตาละเอียดอ่อนสวยงามของเธอก็ฉายประกายแห่งชัยชนะ
ขอแค่เธอจับคุณชายสามเวินได้ ถึงแม้เฝ่ยไป๋ลู่จะมีเวินโจวและมีผู้ชายคนอื่น ๆ อยู่เบื้องหลัง แล้วยังไงล่ะ ก็ยังเทียบเธอไม่ได้ไม่ใช่หรือไง?
“พ่อของผมอยากต้อนรับด้วยตนเอง แต่ไม่สะดวกด้วยต้องรับรองคุณชายสามเวิน ดังนั้นเลยส่งผมมาเชิญคุณเฝ่ย…” ขณะที่เดิน เวินโจวอธิบายไปด้วย
เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองพ่อกับลูกสาวตระกูลเฝ่ยที่กำลังกระซิบกระซาบกัน ดวงตาเฝ่ยไป๋ลู่ปรากฏความล้ำลึก
เธอยกมือขึ้นแล้วคาถาที่มองไม่เห็นก็ทะยานไปทางเฝ่ยชิงรั่ว
สิ่งสกปรก ช่างขัดตาเ
