“เหอะๆ เจ้าว่าข้าใจกว้างเหรอ? เจ้าไม่รู้อะไรซะแล้วจะบอกให้ตอนแรกที่ข้าได้รู้ว่ามีคนรับสืบทอดมรดกต้าหลัวจินเซียนตัดหน้าข้าไป ข้ายังอดไม่ได้ที่จะหดหู่ใจไปสักพัก! จนเมื่อตอนหลังมาได้รู้ว่าที่แท้เป็นเจ้านี่เองที่ได้รับสืบทอดมรดกต้าหลัวจินเซียนไป ความเสียดายสุดท้ายในใจข้าถึงจะหายไป”
“เพราะอย่างน้อยๆมรดกต้าหลัวจินเซียนที่ข้าพลาดไป ก็ไม่ได้ตกไปอยู่ในมือคนนอก”
ต้วนหลิงเทียนยิ้ม
“เช่นนั้นแบบนี้หมายความ…เป็นข้ามองเจ้าผิดไปเองเหรอ?”
ซูหลี่กล่าวตบ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
หลังหัวเราะกันไปพักหนึ่งระหว่างต้วนหลิงเทียนกับซูหลี่ก็ไม่ได้คุยเรื่องหนักอะไร เพียงพูดถึงเรื่องทั่วๆไปและเบาหัวทั้งนั้น
“จริงสิต้วนหลิงเทียน จะว่าไปก่อนที่ข้าจะเข้ามาในแดนลับต่างสวรรค์ ข้าได้เจอลูกสาวเจ้าด้วย…ไม่คิดเลยว่าวันเวลาจะผ่านไปเร็วแบบนี้ ข้ายังรู้สึกเสมือนผ่านไปพริบตาเดียวเท่านั้น ไม่คิดเลยเจ้ากลับมีลูกสาวโตขนาดนี้แล้ว…”
ซูหลี่ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ค่อยมองต้วนหลิงเทียนที่เป็นฝั่งเป็นฝาแล้วด้วยความอิจฉา
“หือ? นี่เจ้าได้เจอซือหลิงด้วยรึ?”
สองตาต้วนหลิงเทียนลุกวาวขึ้นมาทันที ก่อนที่จะยิ้มกล่าวอวดต่อว่า “โทษที แต่ข้าไม่ได้มีแค่ลูกสาวเท่านั้น…ข้ายังมีลูกชายอีกคน!”
“อวดเข้าไป! ว่าแต่ข้ารู้แล้วว่าลูกสาวเจ้าชื่อต้วนซือหลิง แล้วลูกชายเจ้าชื่ออะไรรึ?”
