ซูหลี่สบถออกมาด้วยความอิจฉาเล็กน้อย ค่อยกล่าวถามออกมาด้วยความอยากรู้
“ต้วนเนี่ยนเทียน”
พอนึกถึงลูกชายขึ้นมา สีหน้าต้วนหลิงเทียนอดเผยความห่วงหาอาทรออกมาไม่ได้
ความห่วงหาอาทรดังกล่าวไม่เพียงมีให้แต่ลูกชายเท่านั้น ยังมีภรรยาอย่างลี่เฟย บิดามารดาและญาติสนิทมิตรสหายคนอื่นๆอีกมากมาย
ตั้งแต่ครอบครัวและสหายของเขาหายตัวไปในภูมิภาคเบื้องล่างของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้พบบเจอทุกคนอีกเลย
‘หลังออกจากแดนลับต่างสวรรค์ข้าต้องกลับไปที่ภูมิภาคเบื้องล่างก่อน…ต้องตามหาท่านพ่อท่านแม่กับเสี่ยวเฟยเอ๋อกับลูกให้พบ จากนั้นค่อยไประนาบเหยียนหวง’
ต้วนหลิงเทียนวางแผนในใจ
“เนี่ยนเทียนรึ?”
สองตาซูหลี่เผยประกายขึ้นมา กล่าวออกด้วยร้อยยิ้มมีเลศนัย “หากข้าเดาไม่ผิด…ไม่ว่าจะชื่อของหลานสาวหรือหลานชายตัวน้อยข้า ล้วนไม่ใช่เจ้าเป็นคนตั้งสินะ?”
“หือ? เจ้ารู้ได้ไง?”
ต้วนหลิงเทียนสะดุ้งไปเล็กน้อย เพราะชื่อลูกชายกับลูกสาวเขาไม่ได้เป็นคนตั้งเองจริงๆ
“เหอะๆ…ความหมายของชื่อลูกเจ้าทั้งคู่ชัดออกขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นมารดาทั้งคู่ตั้งให้แน่นอน หรือไม่ใช่?”
ซูหลี่ยิ้ม
“ก็ใช่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ายอมรับ ก่อนที่แววตาจะเหม่อคิดไปด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม
กล่าวไปในระดับหนึ่งความหมายของชื่อลูกชายและลูสาวเขาก็เผยให้เห็นถึงความรักของภรรยาที่มีต่อเขา
