ถึงแม้ว่าสีหน้าต้วนหลิงเทียนจะแลดูเฉยเมยไม่ยินดียินร้าย แต่นางก็เห็นถึงเจตนาฆ่าฟันในแววตาของต้วนหลิงเทียนดี
เพราะนางเองก็รู้ตัวดีว่าการกระทำก่อนหน้าได้ล้ำเส้นต้วนหลิงเทียน และทำให้อีกฝ่ายคิดฆ่านางแล้ว
“หลิ่วเสวียแต่ต้นจนจบเป็นเจ้าคิดจะแยกตัวออกไปเอง…และเพราะพวกเราเชื่อใจเจ้าจึงไม่คิดทำอะไรจนปล่อยให้เจ้าจากไปแบบนั้น แต่ไม่คิดเลยว่าหลังจากเจ้าไปแล้วเจ้าจะเอาข่าวเรื่องพวกเราไปโพทนา..”
หานเฉวี่ยไน่มองหลิ่วเสวียด้วยโทสะ แววตายังฉายเจตนาฆ่าฟันออกชัด
“หลิ่วเสวียครั้งนี้เจ้าล้ำเส้นเกินไปสุดท้ายก็ต้องจบลงแบบนี้…เป็นเจ้ารนหาที่ตายแท้ๆ!”
จางยี่มองกล่าวกับหลิ่วเสวียด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
มันรู้จักหลิ่วเสวียก่อนรู้จักกับต้วนหลิงเทียนและหานเฉวี่ยไน่เสียอีก และคิดว่าหลิ่วเสียเป็นคนดีคนหนึ่ง จึงไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะทรยศหักหลังกันได้ลงคอ
เรื่องนี้ทำให้มันผิดหวังมาก
“ในเมื่อเจ้าไม่มีอะไรจะพูด…เช่นนั้นข้าจะส่งให้เจ้าไปสบาย”
ต้วนหลิงเทียนยังคงกล่าวออกเสียงไร้อารมณ์ใดๆ ใบหน้าเองก็เฉยเมยคล้ายไม่ได้คิดอะไรอยู่เลย
และแทบจะพร้อมกันกับที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ
ปงงง!!
ปรากฏเสียงดังสนั่นลั่นขึ้น เป็นมือมหึมาที่จับร่างหลิ่วเสวียอยู่ๆก็กระชับกำแน่น!
และทันทีที่มือมหึมากระชับกำแน่นจนบดขยี้ร่างหลิ่วเสวียแหลก ก็อุบัติเป็นระเบิดพลังรุนแรงขุมหนึ่ง ก่อเกิดเมฆเห็ดเบ่งบาน คลื่นกระแทกสาดซัดออกไปทั่วสารทิศ!
