แทบจะทันทีที่จางอวิ๋นเฟยกล่าวจบคำ หานเฉวี่ยไน่ก็โพล่งด่าออกมาอย่างหัวเสีย ใบหน้ายังถมึงทึงปั้นยาก“นอกจากนังบ้านั่นแล้ว ไม่มีทางที่จะมีใครที่ไหนรู้ชื่อข้ากับพี่ใหญ่หลิงเทียนได้อีก!”
“หลิ่วเสวีย!”
สองตาจางยี่ก็เผยประกายเยียบเย็น เจตนาฆ่าฟันยังเริ่มเอ่อล้นออกมา!
ถึงแม้มันจะแลดูอารมณ์ดีมาตลอด แต่พอได้รู้เรื่องที่หลิ่วเสวียทรยศหลังออกจากสมบัติสถานระดับสวรรค์แห่งนี้ มันก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดโทสะออกมา
ยังอยากฆ่าหลิ่วเสวียให้ตายคามือ!
“เป็นนางจริงๆ…”
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนก็ยืนยันข้อสันนิษฐานในใจได้ชัดเจน หากแต่สีหน้าท่าทียังแลดูสงบใจเย็น คล้ายไม่มีน้ำโหอะไรกับเหตุการณ์คราวนี้เลย
แต่มันจะเป็นแบบนั้นแน่เหรอ?
“ใจกระบี่เหิน”
ต้วนหลิงเทียนยกมือขึ้นอย่างไม่รีบไม่ร้อน กระบี่เซียนอมตะที่ไม่ทราบวกกลับมาอยู่ในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ เหินบินออกไปอีกครั้ง!
คราวนี้ไม่เพียงแต่ตัวกระบี่จะมีพลังไม่น้อยกว่าที่ใช้ออกเมื่อครู่ ยังเปี่ยมล้นไปด้วยจิตสังหารอำมหิต!
“ไม่..!!”
จางอวิ๋นเฟยย่อมไม่คิดไม่ฝันเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะลงมือเข่นฆ่าออกมาอย่างกะทันหันแบบนี้ สีหน้ามันเปลี่ยนไปทันใด ยังรีบปะทุพลังชั่วชีวิตถ่ายทอดลงสู่กระบี่เซียนอมตะในมือหมายยกขึ้นมาป้องกันการลงมือสังหารในฉับพลันของต้วนหลิงเทียน
อนิจจามันตอบสนองเรื่องราวช้าเกินไป…
สึบบ!!
