“กลัว?”
จางอวิ๋นเฟยคลี่ยิ้มบางๆ “ขอให้พวกเจ้าสองคนอย่าได้เป็นแค่ครึ่งก้าวเซียนอมตะธรรมดาๆเถอะ…หาไม่แล้วเกรงว่าไม่เกิน 2 ลมหายใจพวกเจ้าต้องตายคาที่แน่!”
ขณะที่กล่าววาจาประโยคนี้ออกมา จางอวิ๋นเฟยไม่เพียงแต่ไม่เผยความกลัวใดๆ ยังเผยรอยยิ้มมั่นใจในตัวเองออกมาอีกด้วย
“หรือว่า…”
ได้ยินวาจาด้วยความมั่นใจของจางอวิ๋นเฟย ครึ่งก้าวเซียนอมตะทั้ง 2 หันมามองสบตากันทันที และต่างก็แลเห็นถึงความตกตะลึงทั้งไม่อยากจะเชื่อในแววตาของกันและกัน
เพราะตอนนี้พวกมันทั้งคู่พลันนึกถึงความเป็นไปได้ขึ้นมาประการหนึ่ง…
จางอวิ๋นเฟยผู้นี้…หรือจะเป็นครึ่งก้าวเซียนอมตะที่มีพลังทัดเทียมกับเซียนอมตะเสเพล 3 ทัณฑ์!?
หาไม่แล้วไฉนอีกฝ่ายถึงได้กล่าวาคำด้วยรอยยิ้มระรื่นเปี่ยมมั่นใจแบบนั้น!
ในขณะที่ครึ่งก้าวเซียนอมตะทั้งคู่หันมองหน้ากันด้วยความหวั่นๆ ไม่ทันรู้ตัวเวลาก็ได้ล่วงเลยไปครบ 2 ลมหายใจเรียบร้อยแล้ว…
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
…
ทันใดนั้นเสียงอัสนีแลบลั่นแปลบปลาบพลันดังขึ้นก้องห้องโถงพระราชวัง!
