ต้วนหลิงเทียนมองไปยังชายชราชุดเทา ผู้พิทักษ์อาวุโสของด่านเทียนหยินที่มาจากระนาบโหมหลัวด้วยสองตาเป็นประกาย
ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่เลยว่าไม่เคยเจอคนของระนาบโหมหลัว
มาตอนนี้ไม่เพียงได้พบเจอคนจากระนาบโหมหลัว กระทั่งยังเจอเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์ของระนาบโหมหลัวอีกด้วย…
“เหอะๆ มีเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์แบบนี้…ดูเหมือนยอดสมบัติสวรรค์ชิ้นนั้นก็ถูกลิขิตให้อยู่ในกระเป๋ามันแล้วล่ะ พวกเราอย่าได้คิดหวังอะไรเลย…”
หลิ่วเสวียที่ยืนข้างๆต้วนหลิงเทียน อดถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดายไม่ได้
ถึงแม้จางยี่จะไม่พูดอะไร แต่สีหน้าเซื่องซึมกับแววตาจ๋อยๆของมันก็บ่งบอกทุกสิ่ง
ความคิดของมันก็ไม่ต่างอะไรจากหลิ่วเสวีย มันรู้ว่าเมื่อที่นี่มีตัวตนขอบเขตเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์อยู่ด้วยแบบนี้ กลุ่มของพวกมันก็ถูกลิขิตให้ไร้วาสนากับยอดสมบัติสวรรค์ชิ้นนี้เรียบร้อย…
ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นจางยี่หรือหลิ่วเสวียก็ล้วนทึกทันกันไป ว่าต่อให้ต้วนหลิงเทียนพยายามเต็มกำลังอย่างดีก็มีพลังเทียบได้กับเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์เท่านั้น…
เช่นนั้นพอได้รู้ว่าผู้อื่นเป็นถึงเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์ พวกมันก็ไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะเป็นคู่มือของอีกฝ่าย
“พอๆเลิกๆ…แยกย้ายๆ มีเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์เช่นนี้ไหนเลยจะเหลืออันใดตกถึงท้องพวกเรา!”
“นั่นสิ ยอดสมบัติสวรรค์ชิ้นนั้นถูกกำหนดให้เป็นของเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์ผู้นั้นแล้วล่ะ…”
…
