ต้วนหลิงเทียนมองถามจางยี่ “แล้วในสำนักเทียนซือของเจ้าเล่าจางยี่ มียอดอัจฉริยะครึ่งก้าวเซียนอมตะที่อายุน้อยกว่าร้อยปีหรือไม่?”
“มี 2 คน”
จางยี่พยักหน้าตอบคำ ก่อนที่แววตาจะเผยประกายคมกล้ากล่าวออก “พลังฝีมือของทั้งคู่มิใช่อะไรที่ครึ่งก้าวเซียนอมตะธรรมดาจะเทียบได้…หากทว่าเทียบกับยอดฝีมือของฮัวกั่วซานกับหมู่บ้านเกาเหล่าแล้ว ยังคงด้อยกว่า…”
“อย่างไรก็ตามแม้ทั้งคู่จะมีพลังฝีมืออ่อนด้อยกว่า แต่พลังฝีมือก็เทียบได้กับเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์”
จากนั้นสีหน้าอารมณ์จางยี่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ต้วนหลิงเทียนย่อมสังเกตเห็นท่าทีผิดแปลกไปของจางยี่ทันที จึงอดถามออกมาไม่ได้ “เจ้า…ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจอัจฉริยะทั้ง 2 ของสำนักเทียนซือเจ้าเท่าไหร่สินะ?”
“ใช่”
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน จางยี่ก็ไม่คิดปิดบัง กล่าวเล่าออกมาด้วยสีหน้าท่าทีมีโมโห “ข้าไม่ชอบขี้หน้าพวกมัน! อันที่จริงตอนแรกข้าก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับพวกมันหรอก แต่มีครั้งหนึ่งที่พวกมันพี่น้องมาลัดคิวเพื่อชิงภารกิจหนึ่งไปจากข้า จึงทำให้มีเรื่องขัดใจกันขึ้น…หลังจากนั้นเป็นต้นมาพวกมันก็เริ่มหาทางกลั่นแกล้งข้า”
“หากข้าไม่เจอหน้าพวกมันก็แล้วไป…แต่ถ้าโชคร้ายเจอหน้าพวกมันๆก็หาเรื่องรังแกข้าทุกที แล้วแต่ละทีก็ไม่ใช่เบาๆ…”
แม้วาจาท้ายประโยคของจางยี่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ
