เห็นได้ชัดว่ามันตระหนักได้แล้วว่ามีสิ่งใดอยู่ในหุบเขาอันมีหมอกปกคลุมนั่น ถึงได้ปิดกั้นสำนึกเทวะของมันแบบนี้!
ในแดนลับต่างสวรรค์…มีเพียงมรดกสถานของต้าหลัวจินเซียน หรือสถานที่ๆอันเก็บเบาะแสที่จะนำไปสู่มรดกสถานของต้าหลัวจินเซียนเท่านั้นที่มีข่ายอาคมปิดกั้นสำนึกเทวะแบบนี้!
และแน่นอนว่าอันที่จริงแล้ว
อาคมนั่นไม่ได้ปิดกั้นแค่สำนึกเทวะ หากแต่ปิดกั้นวิญญาณ…กล่าวให้ชัดคือจงใจทำขึ้นเพื่อไม่ให้ตัวตนขอบเขตเซียนอมตะเสเพลที่ก่อร่างขึ้นจากพลังวิญญาณล่วงล้ำเข้าไปได้!!
กล่าวอีกอย่างได้ว่า…เป็นไปไม่ได้เลยที่เซียนอมตะเสเพลจะได้รับสืบทอดมรดกของต้าหลัวจินเซียนในแดนลับต่างสวรรค์แห่งนี้!
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะเดาได้แล้วสินะ”
หรงปัวกล่าวออกเสียงเบา
“ฮ่าๆๆ…!”
เฝิงหม่านพอคืนสติก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น “หรงปัวนี่เจ้าจะไม่โชคดีเกินหน้าเกินตาไปหน่อยรึไงหา…เข้ามาในแดนลับเซียนแค่ครึ่งปีเจ้าก็พบที่ดีๆแบบนี้แล้ว…นี่ถ้าด้านในมีมรดกของต้าหลัวจินเซียนอยู่ พวกเราไม่ใช่พบวาสนาครั้งใหญ่รึไง?!”
“ไงล่ะ รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของข้ารึยัง?”
หรงปัวกล่าวพลางยักคิ้วด้วยรอยยิ้ม
“ร้ายกาจ! พี่ท่านหรงปัวร้ายกาจที่สุด! นับถือๆ”
