ได้ยินวาจาดังกล่าวของหรงปัว หวังฉีมีโมโหจนแทบกระอักเลือด “เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร ไม่จำเป็นต้องพาคนมากมายเข้าไปให้วุ่นวาย? เจ้าอย่าได้หลงลืมไป! หากมิใช่เพราะข้ากับหลิวเสวี่ยพบเจอสถานที่แห่งนี้แล้วพาเจ้ามา ตัวเจ้าจะพบเจอสถานที่แห่งนี้ได้หรือ?!”
“พอเจ้ามาถึงสมบัติสถานที่ต้องสงสัยว่าจะเป็นมรดกสถานของต้าหลัวจินเซียนเข้าหน่อย…เลยคิดจะฮุบไว้คนเดียวหรือไร?”
ตอนนี้เรียกว่าหวังฉีมีโมโหนัก โทสะของมันลุกโชนขึ้นมาปานเพลิงไฟที่พร้อมแผดเผาสรรพสิ่งให้มอดไหม้!
และไม่ว่าจะเป็นเฝิงหม่านหรือหวังฉี ตอนนี้ต่างเรียกหาหุบเขาเบื้องล่างว่า สมบัติสถาน!
เพราะพวกมันรู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ หากไม่ใช่มีมรดกของต้าหลัวจินเซียนอยู่ ก็สมควรเป็นสถานที่ๆมีเบาะแสอันนำไปสู่มรดกสถานของต้าหลัวจินเซียน!!
เช่นนั้นสถานที่แห่งนี้ หากจะเรียกหาว่า ‘สมบัติสถาน’ ก็นับว่าเหมาะสมนัก!
ถึงแม้หลิ่วเสวียจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สายตาที่นางใช้มองหรงปัวตอนนี้ก็เต็มไปด้วยไฟโทสะ!
หากรู้เรื่องนี้นางจะยืนกร้านคัดค้านหวังฉี และขับไล่หรงปัวไปให้พ้นๆแต่แรก!
“อ้อ ที่แท้เป็นพวกเจ้าเองหรือที่พบเจอสมบัติสถาน?”
ได้ยินคำของหวังฉี เฝิงหม่านก็พอเข้าใจเรื่องราวได้ทันที จากนั้นก็เร่งส่งเสียงผ่านพลังไปถามหรงปัวอย่างไม่รอช้า “หรงปัว พวกมัน 4 คนร้ายกาจมากหรือไม่…อาศัยเจ้ากับข้าสามารถจัดการพวกมันได้หมดรึเปล่า?”
