หวังฉีสูดลมหายใจเข้าลึกๆไม่กี่คำ ค่อยหันไปกล่าวถามจางยี่เพิ่มเติม
“บรรพชนในสำนักเทียนซือของข้าได้ส่งบันทึกสืบทอดเรื่องดังกล่าวต่อกันมาในสำนัก…”
จางยี่กล่าวขณะกวาดตามองทุกคนค่อยไปจบที่ต้วนหลิงเทียน “นอกจากนั้น บรรพชนของสำนักเทียนซือข้าที่ลงบันทึกเรื่องนี้เอาไว้ยังเป็นถึงเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์ที่ได้พบเห็นเซียนกระบี่ฟงชิงหยางเข้าไปยังมรดกสถานแห่งหนึ่งมากับตา…และมรดกสถานแห่งนั้นก็จำกัดไว้ไม่ให้เซียนอมตะเสเพลเข้าไป!”
“ตอนนั้นเหล่าเซียนอมตะเสเพลมากมายที่ทราบข่าวเรื่องนี้ ก็ได้มุ่งหน้ามาปิดล้อมหน้าทางเข้าออกมรดกสถานแห่งนั้นเอาไว้ หมาย ‘แบ่งปัน’ สิ่งดีๆจากฟงชิงหยาง…”
“หลังจากที่ฟงชิงหยางกลับออกมาจากมรดกสถานแห่งนั้น เหล่าเซียนอมตะเสเพลมากมายก็คิดใช้กำลังบีบคั้นฟงชิงหยางให้คายสิ่งที่ได้รับออกมา…ทว่าทั้งหมดได้เตะเอาเข้าตอเหล้กอย่างจัง!”
“จากถ้อยความในบันทึกของบรรพชนเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์คนนั้นของสำนักเทียนซือข้า ได้ระบุไว้ชัดเจนว่าวันนั้นตัวท่านช่างโชคดีนักที่ไม่ได้ลงมือเคลื่อนไหวอย่างบุ่มบ่าม หาไม่แล้ว 9 ใน 10 ส่วนไม่พ้นต้องตายภายใต้คมกระบี่ของฟงชิงหยางไปด้วยอีกคน…”
“และจากที่ท่านบรรพชนบอก…ไฉนที่ฟงชิงหยางถึงได้ทรงพลังขึ้นอย่างร้ายกาจขนาดนั้นทั้งๆที่มีพลังฝึกปรือครึ่งก้าวเซียนอมตะ ล้วนเป็นเพราะฟงชิงหยางได้สืบทอดมรดกของต้าหลัวจินเซียนไม่ผิดแน่…”
…
