กระทั่งจางยี่ที่แลดูเฉยเมย ยังอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มยินดีออกมา
จะมีก็แต่หรงปัวเท่านั้นที่หน้าเสียไปคล้ายเคี้ยวข้าวถูกแมลงวัน มันรอถล่มคำดูแคลนอีกฝ่ายเพราะพลังฝึกปรืออ่อนด้อย แต่ทว่าสุดท้ายกลับต้องหน้าแหกจนหมอไม่รับเย็บ!
อีกทั้งตอนนี้ใบหน้าของมันยังรู้สึกร้อนผ่าวนัก!ราวกับชายหนุ่มนามต้วนหลิงเทียนที่อยู่เบื้องหน้ายกมือขึ้นมาฟาดตบหน้าของมันอย่างจัง!!
“หรงปัว!”
ตอนนี้เองหวังฉีพลันตัดสินใจประการหนึ่ง เร่งหันไปมองกล่าวกับหรงปัวเสียงเบา “ตอนนี้น้องหลิงเทียนพิสูจน์แล้วว่าพลังฝีมือของเขาตรงตามความต้องการของเจ้า…เช่นนั้นเจ้ายังคิดจะจากไปอยู่หรือไม่? หรือยินดีจะเข้าไปสำรวจในสถานที่แห่งนั้นกับพวกเราต่อ?”
ในสายตาของหวังฉี เมื่อในกลุ่มมีครึ่งก้าวเซียนอมตะเพิ่มมาอีกคน หรงปัวคิดจะอวดดีอันใดก็ยากกระทำได้อีกแล้ว
และตอนนี้แม้หรงปัวจะเลือกจากไปจริงๆ ถึงมันจะเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากเหมือนเดิม
แต่หากหรงปัวเลือกที่จะอยู่ต่อก็เป็นผลดีกับกลุ่ม!เพราะการมี 2 ครึ่งก้าวเซียนอมตะร่วมสำรวจสถานที่แห่งนั้น จะอุปสรรคอะไรต้องผ่านได้ง่ายลงกว่าเดิมแน่นอน…!!
“เหอะ!”
หรงปัวแค่นคำสบถออกมาเสียงเย็นหากแต่ก็ไม่ได้ไปไหน
การกระทำแบบนี้ของมันเห็นชัดว่าได้ตอบคำถามหวังฉีแล้ว
มันไม่คิดจากไป!
