เวินหมินอย่างระมัดระวัง
ริมฝีปากของเขาพลันสั่นระริก
“ทำไมพี่ถึงมีผมหงอกล่ะ ไหนจะฝ้ากระบนใบหน้าอีก?”
เวินหมินยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้า ที่แท้ความรู้สึกไม่สบายต่าง ๆ ในร่างกายเมื่อไม่นานนี้ ก็เป็นเพราะว่าเขาเริ่มเข้าสู่วัยชรานี่เอง
เขากำลังจะตายเช่นกัน!
สีหน้าของเขาดูผิดหวัง ด้วยความเสียใจและความเกลียดชัง ในใจก็ได้แต่โทษตัวเองมากขึ้น “อาโจว ฉันขอโทษ… คุณลุง พ่อ ผมขอโทษ…”
หลังจากสูญเสียภรรยาไปในวัยหนุ่ม และยังอาจต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชายในวัยกลางคนแบบนี้… นัยน์ตาเวินหย่งกลอกไปมาและเป็นลมไป
คุณพ่อเวินรีบพยุงเขาไว้ พลันรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เขามองไปที่เฝ่ยไป่ลู่อย่างขอความช่วยเหลือ “อาจารย์ มีวิธีแก้ไขไหม อาหมินยังเด็กและมีความสามารถมาก…”
เวินหมินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาของเขาก็อบอุ่นขึ้นมา
โดยไม่คาดคิดหลังจากสิ่งที่เขาทำถูกเปิดเผย คุณลุงก็ยังเต็มใจขอความช่วยเหลือให้เขา
เฝ่ยไป่ลู่ส่ายหัว “ไม่มีทางช่วยได้”
เธอสามารถสลายคำสาปให้เวินโจวได้ แต่อายุขัยที่สูญเสียไปของเวินหมินไม่สามารถฟื้นคืนได้
ไม่ว่าใครก็ต้องชดใช้สำหรับสิ่งที่พวกเขาทำ
เวินโจวกระโจนไปหาเวินหมินและทุบตีเขา ท่าทางพี่น้องสองคนยังคงเหมือนครั้งสนิทสนมกันวัยเด็ก แต่สีหน้าเวินโจวในยามนี้เศร้าใจอย่างยิ่ง “ทำไมพี่ถึงทำแบบนั้น ทำไมถึงไม่ถามให้ชัดเจน ถ้าไม่อยากเจอ ผมก็จะไป…”
“อาโจว ฉันขอโทษ…” เวินหมินเอ่ยประโยคเ
