“พวกเจ้ารับยันต์แม่ลูกชุดลูกนี้ไป…ต่อให้พวกเจ้าจำต้องปะทะกับมันจริงๆแล้วเกิดสู้ไม่ได้ตายตกขึ้นมา อย่างน้อยๆข้าจะได้รู้ทันทีว่ามันคือตัวบัดซบจากที่ใด ที่หาญกล้าปล่อยข่าวเรื่องนี้สู่สาธารนะ!”
ตี้เฉินกล่าวจบก็สะบัดมือเรียกยันต์ขึ้นมาชุดหนึ่งก่อนจะสะบัดมือส่งยันต์ไปให้หลี่ปิงกับหวังเฉิน
ทั้งคู่ก็เร่งรับมันกลับมาเก็บไว้อย่างดี
“ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าจัดการเรื่องราว 1 ปี…ส่วนเรื่องกฏข้าคงไม่จำเป็นต้องกล่าวเตือนพวกเจ้าใช่หรือไม่?”
เมื่อเห็นหลี่ปิงกับหวังชงรับยันต์แม่ลูกชุดลูกเก็บไว้แล้ว ตี้เฉินก็โค้งคิ้วขึ้นกล่าววถามเสียงเบา
เมื่อหลี่ปิงกับหวังชงได้ยินคำนี้ใจพวกมันก็สะท้านไปทันใด ก่อนที่จะเร่งกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าทันที
สำหรับเนื้อความคำสาบานนั้นก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่า หากระยะเวลาผ่านไปครบ 1 ปีแต่พวกมันยังไม่กลับมายังเผ่ามังกร พวกมันจะถูกอัสนีฟ้าฟาดผ่าพิฆาตตายตก!
นี่นับเป็นวิธีการที่ดีที่สุดในการสร้างข้อจำกัด!
“ไปเถอะ”
เมื่อเห็นว่าหลี่ปิงกับหวังชงกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าแล้วเสร็จ ตี้เฉินก็สะบัดมือส่งป้ายผ่านเข้าออกเผ่ามังกรให้พวกมัน
เมื่อได้รับป้ายจากตี้เฉินมาถือไว้ในมือ หลี่ปิงกับหวังชงก็อำลาตี้เฉินแล้วจากไปทันที
หลังจากนั้นพวกมันก็ออกจากพื้นที่ของเซียนอมตะเสเพลเผ่ามังกร มุ่งหน้ายังส่วนที่พักของเผ่ามังกรทั่วไป หมายออกจากมหาภูผาสิบหมื่น
