สิ้นเสียงเยียบเย็นไม่พอใจ ก็ปรากฏร่างหนึ่งผุดโผล่ออกมาจากอากาศธาตุเหนือแท่นบูชาราวภูตผี เป็นชายชราที่แลดูกระฉับกระเฉงมาในชุดสีเขียว ทั่วกายเปล่งกลิ่นอายพลังอันร้ายกาจน่าพรั่นพรึง
ชายชราผู้นี้เส้นผมของมันเป็นสีเทาล้วน เรือนผมเทายาวของมันยังมัดรวบพาดไว้ด้านหลัง คิ้วคมกล้าปานมีดดาบ แววตาดุดันราวพยัคฆ์ ยามใบหน้าฉายออกถึงความไม่สบอารมณ์ยังให้ความรู้สึกอันน่าเกรงขามยากที่ใครจะหาญกล้าตอแย ทั่วร่างยังแผ่รัศมีพลังอันตรายออกมากดดันในบรรยากาศ
“อะ…อาจารย์ลุง?”
ทันทีที่แลเห็นใบหน้าของร่างชราที่แลดูดุดันปานพยัคฆ์เหี้ยม หยางเจิ้นซิงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจ!
วินาทีต่อมาสายตาที่มันใช้มองชายชราดังกล่าว ก็เผยความหวาดผวาปานเห็นภูตผี!
นั่นเพราะใบหน้าของชายชราหาได้แปลกตาของมันไม่!
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะมันเคยได้แลเห็นชายชราผู้นี้ตัวเป็นๆมากับตาตัว
ที่มันจดจำชายชราที่ลอยอยู่ในอากาศเบื้องหน้าได้ ทั้งหมดเป็นเพราะมันเคยเห็นรูปโฉมอีกฝ่ายจากในรูปที่ห้อยแขวนไว้ในห้องพักของอาจารย์มัน!
“อาจารย์ลุง?”
ได้ยินคำอุทานของหยางเจิ้นซิง ชายชราตาดุที่แลดูแข็งแกร่งผู้นี้อดไม่ได้ที่จะชักสีหน้าฉงนใจ เพราะมันลองถามตัวเองดูก็บอกได้ทันทีว่าไม่รู้จักอีกฝ่าย กระทั่งยังพึ่งเคยพบหน้าเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ…
“ท่านอาจารย์ลุง อาจารย์ของผู้น้อยก็คือเลี่ยวหนันเจียงขอรับ ผู้น้อยเป็นศิษย์ปิดสำนักของท่านอาจารย์…”
