ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้ได้ทันที
ว่าเสียงผ่านพลังเมื่อครู่มาจากหวงเหวินจิ้ง
‘หวงเหวินจิ้งเองก็สมควรล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าแล้ว…แต่ไฉนน้ำเสียงผ่านพลังของนางเมื่อครู่ กลับเต็มไปด้วยความกังวลแทนที่จะแค้นเคืองดั่งเห็นข้าเป็นศัตรู…’
จากวาจาผ่านพลังเมื่อครู่ของหวงเหวินจิ้ ต้วนหลิงเทียนย่อมรับทราบได้ทันทีถึงความห่วงใยจากใจจริงของหวงเหวินจิ้ง
‘อา จริงสิ…เฮ่อ’
หลังจากที่เดาอะไรได้บางอย่าง ว่าไฉนหวงเหวินจิ้งถึงได้แลดูเป็นห่วงเขา ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะลอบทอดถอนในใจอย่างอับจน ก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของนางและไม่หันไปสนใจอะไรนาง
‘คนข้างๆนางน่าจะเป็นรองจ้าววัง อวิ๋นฟู่เหย่’
เมื่อสัมผัสได้ถึงทีท่าตั้งแง่มองเป็นศัตรูของชายหนุ่มข้างกายหวงเหวินจิ้ง อีกทั้งกอปรกับได้เห็นว่าอีกฝ่ายอยู่ในลานคฤหาสน์ส่วนตัวของ อวี่เหวินฮ่าวเฉิน เหมือนหวงเหวินจิ้งแบบนี้ ต้วนหลิงเทียนย่อมคาดเดาฐานะอีกฝ่ายได้ไม่ยาก…
อวิ๋นฟู่เหย่! ศิษย์เอกของจ้าววังเซียนสัญจร ทั้งยังเป็นรองจ้าววังอันดับ 1 ของวังเซียนสัญจรก่อนที่เขาจะเข้าร่วมกับวังเซียนสัญจร!
‘ตอนนี้พลังสุริยันที่ผสานอยู่ในพลังเซียนต้นกำเนิดของข้ามันกระสับกระส่าย จนข้าแทบจะควบคุมไม่ไหวแล้ว…’
หลังจากนั้นไม่นานต้วนหลิงเทียนก็ละสายตาออกจากร่างอวิ๋นฟู่เหย่ ก่อนที่จะแหงนมองขึ้นไปบนฟ้าสูง ณ จุดที่เมฆหายนะทัณฑ์สวรรค์มาบรรจบกันจากทั่วสารทิศ
