“จะว่าไปนายน้อยตำหนักเมฆาครามคนนี้ก็พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ข้าเองก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน…เห็นว่าแต่ก่อนมันเคยมียอดศาสตราเซียนตราผนึกมารในครอบครอง แต่สุดท้ายก็ถูกยอดฝีมือจากภูมิภาคเบื้องบนบุกลงมาชิงไปถึงถิ่น!”
“ใช่ๆ เรื่องนี้กล่าวไปมันก็นับเป็น ผีอาภัพ โดยแท้”
ศิษย์ลาดตระเวนอีกคนกล่าวเสริม
“นั่นสินะ เป็นผีอาภัพจริงๆ”
ศิษย์ลาดตระเวนที่เปิดประเด็นหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะหันไปมองสหายในหน่วยทั้ง 2 ค่อยถามออกด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “แล้ว…พวกเจ้าอยากเห็นหน้าค่าตาผีอาภัพนั่นไหมเล่า?”
“เอาสิ! แม้มันจะเป็นผีอาภัพอับโชค…แต่ข้าก็อยากเห็นหน้าผู้ที่ได้ชื่อว่าเคยโชคดีได้ตราผนึกมารมาครองเสียหน่อย ถึงแม้สุดท้ายจะถูกชิงไป แต่มันก็นับว่ามีวาสนาไม่น้อยที่หายอดศาสตราเซียนที่สาบสูญไปนานพบ!”
ศิษย์ลาดตระเวนอีกคนกล่าวออกมาด้วยความสนใจ
“เอ๊า! เจ้ามายั่วให้พวกเราอยากเห็นซะขนาดนี้ มีดีก็รีบควักออกมาให้พวกเราชมเสีย!”
ศิษย์ลาดตระเวนคนสุดท้ายมองไปยังศิษย์ลาดตระเวนที่เปิดประเด็นค่อยกล่าวเร่งสหายในหน่วยออกมา
อย่างไรก็ตาม พอมันได้เห็นภาพที่สหายหยิบออกมาอวด มันก็จำต้องตะลึงอึ้งค้างไปทันที
นั่นเพราะใบหน้านี้มันจดจำได้เป็นอย่างดี!
ขณะเดียวกัน ศิษย์ลาดตระเวนอีกคนที่เห็นภาพที่สหายที่มายั่วให้อยากดู ก็เพียงทำท่าเฉยๆ กล่าวถามออกมาด้วยความอยากรู้พอเป็นพิธี
“เจ้าหน้าละอ่อนนี่น่ะเหรอ นายน้อยตำหนักเมฆาครามที่ว่า”
