‘หากข้าสามารถใช้ถ้ำกาลเวลาบรรลุปฐมเวทย์กลืนกินได้ในห้วงคิดเดียว…เช่นนั้นไม่เพียงแต่พลังฝีมือของข้าจะยกระดับขึ้นก้าวใหญ่ยามเปิดใช้ แต่ข้าสามารถใช้พลังของปฐมเวทย์กลืนกินช่วยเหลือผู้อื่นยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณได้อีกด้วย!!’
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ลมหายใจของต้วนหลิงเทียนอดเปลี่ยนเป็นเร่งร้อนขึ้นมาไม่ได้
สามารถช่วยเหลือผู้อื่นยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณได้คืออะไรน่ะเหรอ?
นั่นหมายความว่า…
เขา ต้วนหลิงเทียน สามารถเพาะสร้างอัจฉริยะไร้ผู้ต้านที่มีรากวิญญาณสีม่วงได้ด้วยสองมือ!
คิดถึงจุดนี้แววตาที่ต้วนหลิงเทียนใช้มองไปยังแท่นศิลาก็ยิ่งลุกวาวทั้งมากล้นไปด้วยความปรารถนาถึงขีดสุด ราวกับนักล่าที่ไม่ได้พบพานเหยื่อมานาน และในที่สุดก็เห็นเหยื่ออันโอชะนอนทอดกายรอคอยอยู่ตรงหน้า!
‘จริงสิ…เกือบลืมไปแล้ว’
ครู่ต่อมาต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกเสมือนถูกใครจับโยนลงอ่างน้ำเย็นเจี๊ยบ ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที
ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่เพียงลำพัง…
นอกจากเขายังมีหวงเหวินจิ้งแห่งวังเซียนสัญจรด้วย!
ถึงแม้ว่าเขากับหวงเหวินจิ้งจะตกลงกันแล้วว่าถ้าหากเจออะไรที่อยากได้ เขาจะมีสิทธิ์ได้รับมันก่อน…
แต่ทว่าตอนนี้ดูเหมือนปลายทางกลับมีแค่ถ้ำกาลเวลาแห่งนี้อย่างเดียว!
แล้วนี่มันจะแบ่งกันยังไง?
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนไม่รู้จะจัดการอย่างไร จนหันไปมองทางหวงเหวินจิ้งอย่างไม่รู้ตัวนั้นเอง
“เจ้าใช้มันเถอะ”
