ทันทีที่ต้วนหลิงเทียนหันไปมอง หวงเหวินจิ้งก็กล่าวตอบอกมาอย่างไม่ลังเล “เมื่อครู่หากไม่ได้เจ้าช่วยข้าไว้ ข้ามีหรือจะมายืนอยู่ตรงนี้ทั้งยังมีลมหายใจได้…”
ต้วนหลิงเทียนไม่คิดเลย
ว่าก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร หวงเหวินจิ้ง ก็เป็นฝ่ายยกถ้ำกาลเวลาให้เขาใช้งานซะก่อน!
กระทั่งหวงเหวินจิ้งก็รับทราบถึงผลประโยชน์หลังใช้ถ้ำกาลเวลาแห่งนี้แล้ว แต่นางยังเลือกมอบมันให้เขาอย่างไม่ลังเล!
จังหวะนี้ต้วนหลิงเทียนอดตกใจไม่ได้ กระทั่งยังอดไม่ได้ที่จะหวั่นไหวขึ้นมา
“ข้าไม่เพียแต่ช่วยเจ้า ข้ายังทำเพื่อช่วยตัวเอง…หากเจ้าตกตาย ข้าก็ไม่มีคนคอยช่วยระวังหลัง เกรงว่าคงยากจะมาถึงที่นี่ได้เช่นกัน เช่นนั้นที่ข้าช่วยเจ้าก็เหมือนกับช่วยตัวเอง…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวกับหวงเหวินจิ้ง
และไม่รอให้นางพูดอะไร เขาก็กล่าวสืบต่อออกมาว่า
“อย่างไรก็ตามถ้ำกาลเวลาแห่งนี้สำคัญกับข้ามาก…เช่นนั้นเมื่อเจ้ายกให้ข้า ข้าย่อมไม่คิดปฏิเสธ”
“ทว่าถึงข้าไม่ปฏิเสธเรื่องนี้ แต่ข้าก็ไม่คิดเอามันไปเปล่าๆ! ข้าจะให้สัญญากับเจ้าเรื่องหนึ่ง…หากข้าสามารถได้รับสิ่งที่ข้าคาดหวังจากถ้ำกาลเวลาแห่งนี้จริงๆ ข้าจะทำอะไรบางอย่างให้เจ้าเพื่อเป็นการตอบแทนแน่นอน”
ต้วนหลิงเทียนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เขาคิดไว้แล้ว
