บทที่ 171 ป้ ายห้าดาว
“สหายน้อยเจียง ข้าจะอารักขาเจ้าไปที่ค่ายกลเคลื่อนย้ายเอง!”
ซ่งฮุ่ยฟื้นจากความตกใจ เหินเข้าไปคุ้มกันข้างกายเจียงผิงอัน
กระทั่งการลอบสังหารจากยอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะยังหลบได้ สมรรถภาพของเด็กหนุ่มผู้นี้มิอาจใช ้คาว่ายอดเยี่ยมมาบรรยายได้ อีกแล้ว
ไม่สิ จะบอกว่าเจียงผิงอันหลีกหลบก็ไม่ได้ ต้องบอกว่าเขาหลอก อีกฝ่ ายมาฆ่าต่างหาก!
เจียงผิงอันจงใจล่อผู้ฝึกตนขั้นต้นขอบเขตแปรเทวะผู้นี้ออกมา และยั่วให้ลงมือ!
สิ่งนี้ต้องใช ้ความแข็งแกร่งและความกล้าอย่างมหาศาล หาก พลาดพลั้งก็อาจตายได้
จากสีหน้าเยือกเย็นของเจียงผิงอัน ซ่งฮุ่ยพบว่าเด็กหนุ่มผู้นี้หล่อ เหลาเหลือเกิน
หากนางยังอายุน้อย นางจะเกี้ยวพาเด็กหนุ่มผู้นี้แน่
น่าเสียดายที่นางอายุมากแล้ว หากเป็ นโคแก่มากินหญ้าอ่อน คง ถูกหัวเราะเยาะเป็ นแน่
“สหายน้อยเจียง ค่ายกลเคลื่อนย้ายมิได้อยู่ที่นี่ มันอยู่ที่อีกถนน หนึ่งนะ”
ซ่งฮุ่ยเห็นเจียงผิงอันเดินผิดทาง จึงกล่าวเตือนขึ้นมา
“ข้ายังไม่กลับต้าเซี่ยขอรับ” เจียงผิงอันมองบาดแผลที่ท้องตน ผิวของเขาฟื้นตัวแล้ว
“เจ้าจะไปที่ใด?”
“ล้างแค้นขอรับ”
น้าเสียงของเจียงผิงอันสุขุม มิอาจสัมผัสอารมณ์ใด ๆ
ใบหน้าของซ่งฮุ่ยปรากฏเค้างุนงง “ล้างแค้น? เจ้าจะไปล้างแค้นที่ ใด? หรือแถวนี้ยังมีมือสังหารจากต้าฉู่ซ่อนอยู่อีก?”
