ด้วยความฉงนใจ นางจึงติดตามเจียงผิงอันไปจนถึงหอวาณิชมั่ง คั่งกว้างไกล
ซ่งฮุ่ยพอเดาได้แล้วว่าเด็กหนุ่มคิดล้างแค้นเช่นไร
เขาอาจคิดใช ้เงินตั้งค่าหัวคนของต้าฉู่ก็เป็ นได้
หอวาณิชสามารถออกค่าหัวได้ เช่นหากนาสิ่งของนี้มา จะได้ เงินรางวัลเท่าไหร่
และยังสามารถออกค่าหัวปลิดชีวิตคนก็ได้
แตกต่างจากหอเทียนซาที่เก็บความลับมิดชิด ค่าหัวเช่นนี้จะถูก ป่าวประกาศต่อสาธารณะ ชื่อผู้จ้างวานก็จะถูกระบุชัดเจน
หากคนทั่วไปคิดฆ่าผู้ใด พวกเขาส่วนใหญ่มักเลือกหอเทียนซา ซึ่งหลบเร ้นเงียบเชียบ ไม่เลือกการออกค่าหัวเช่นนี้
เพราะมันจะเป็ นการเผยตัวตนของพวกเขา
“ไม่ต้องออกเงินค่าหัวหรอก ด้วยทรัพยากรเงินทองที่เจ้ามี ใช ้ซื้อ ชีวิตได้ไม่เท่าไหร่หรอกนะ จะดีกว่าหากเจ้ากลับไปให้ราชวงศ์ต้าเซี่ย ช่วยเหลือ”
ซ่งฮุ่ยคิดว่าตัวตนขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิด แม้จะเป็ น อัจฉริยะที่ต้าเซี่ยให้ความสนใจ ก็ไม่น่าจะมีเงินติดตัวมากมาย
การใช ้กฎเกณฑ์เป็ นรางวัลได้สักชิ้นสองชิ้นก็เต็มขีดจากัดแล้ว
กฎเกณฑ์สองชิ้นนี้ อย่างมากก็จ้างตัวตนขั้นต้นขอบเขตแปรเท วะได้สักคน หรือฆ่าสมาชิกราชวงศ์ทั่วไปได้นิดหน่อย
ฟังดูไม่เข้าท่านัก
และยังเป็ นการสิ้นเปลืองทรัพยากรตัวเองเสียเปล่า สู้กลับไป รายงานต้าเซี่ย ให้ต้าเซี่ยลงมือจะดีกว่า
เจียงผิงอันมิได้อธิบาย
หากต้าฉู่คิดฆ่าเขา เขาก็จะล้างแค้น
ที่เขาไม่โวยวายเอะอะ ไม่ได้หมายความว่าในใจไร ้โทสะ
