ครั้งนี้เขาหลบได้ ใครจะรู ้ว่าครั้งหน้าเขาจะยังหลบได้หรือไม่?
ในเมื่อเป็ นเช่นนั้น ก็ให้อีกฝ่ายเจ็บปวดไม่ต่างกันเสียดีกว่า
เจียงผิงอันมาที่บริเวณเดิมพันศิลา
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าของซ่งฮุ่ยก็แปรเปลี่ยนพิกล
เจียงผิงอันมิได้มาออกค่าหัวหรือ? แต่มาเล่น?
เจ้าเด็กนี่น่านัก ไม่พูดให้มันชัด ๆ ทานางหลงเป็ นห่วง
“อย่าไปทาเรื่องอย่างเดิมพันศิลาเลย เจ้าดูพวกเข่าทรุดร่าไห้ เพราะเสียเงินตรงนั้นสิ เงินที่สั่งสมมาเป็ นสิบ ๆ ปีหายสิ้นในวันเดียว”
ซ่งฮุ่ยพร่าบ่นพร่าสอนเจียงผิงอันดุจมารดาเฒ่า ยกมุมมอง ผู้ใหญ่ออกมาอีกครั้ง
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่เป็ นห่วง ข้าประมาณตนได้ขอรับ”
เจียงผิงอันมิได้ไปไหน เขาไม่มีทรัพยากรเหลือมากนัก แต่คิด ล้างแค้นต้าฉู่
จึงทาได้แค่มาหาเงินที่นี่
ก่อนหน้านี้เขาผ่อนความสามารถการมองของตนมาตลอด และ ครั้งนี้จะขอทาการอุกอาจแล้ว
เพียงแค่ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คน ไม่มีเจ้าหน้าที่มาดูแล
ข้างกายเขา ซ่งฮุ่ยกล่าวเบา ๆ “ข้าจะช่วยเจ้าเรียกเจ้าหน้าที่มา ผ่าศิลาสักสองสามก้อนแล้วกลับไปฝึกฝนเถอะนะ ไว้ค่อยว่ากันเรื่อง ล้างแค้น”
“เจ้าเป็ นอัจฉริยะผู้หนึ่ง ยังมีหนทางให้เดินอีกยาวไกล”
นางมีป้ ายสี่ดาว มีสิทธิประโยชน์ระดับบุคคลสาคัญในหอวาณิช มั่งคั่งกว้างไกล
ซ่งฮุ่ยนาป้ ายสี่ดาวของนางวางบนโต๊ะ “รบกวนหน่อย”
เมื่อเห็นป้ ายสี่ดาว ผู้ฝึกตนใกล้เคียงต่างหลบให้พ้นทางทันที
