“ข้าคิดดับความจองหองของมันด้วยการทำลายกระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดของมันทิ้งเท่านั้น…ก่อนที่พลองข้าจะเอาชีวิตมันข้าย่อมสามารถยั้งมือได้ทัน! อย่างไรเสียความลับในระนาบเทียมของ 3 ปีศาจครึ่งก้าวเซียนอมตะก็ทำให้ตัวข้าเองอยากรู้ไม่น้อย ไหนเลยข้าจะเผลอไหลฆ่ามันให้ตายง่ายๆได้? พวกท่านไม่ต้องห่วง ข้ามิมีทางผิดพลาดอย่างโง่งมพรรค์นั้นหรอก…”
วาจาของเหาฉ่วง ก็ทำให้จ้าวลัทธิทั้งมหาธรรมราชาของลัทธิอารามทมิฬพอได้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง…
“พลองธัมมะ…ยอดศาสตราเซียนงั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นเหาฉ่วงหยิบยอดศาสตราเซียนออกมาใช้ คิ้วต้วนหลิงเทียนก็ขมวดยู่เป็นปมอย่างไม่รู้ตัว เพราะนี่ก็เป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมายของเขาเช่นกัน…
และเขาเองก็เคยได้ยินเรื่องราวของยอดศาสตราเซียนชิ้นนี้มาอยู่บ้าง จึงรู้ว่ามันเป็นยอดศาสตราเซียนที่พร้อมพรั่งทั้งรุกและรับชิ้นหนึ่ง!
ในแง่พลังโจมตีของพลองธัมมะนั้น แม้จะไม่ได้อยู่ในอันดับต้นๆของยอดศาสตราเซียนทั้ง 10 แต่อำนาจในการหนุนเสริมพลังโจมตีของมันก็เหนือกว่าตราผนึกมาร ทั้งศาสตราพันอาคมเซียนที่เน้นอาคมจู่โจมไว้มากมาย!
“ฮ่าๆๆ!!”
