บทที่ 151 ถ้ำคูหำมำร
ในดินแดนลับของรำชวงศ์ต้ำเซี่ยมีพื้นที่ฝึกฝนทั้งสิ้นสำมแห่งคือ แท่นพินิจดำว ภูเขำประชันเต๋ำ และถ้ำคูหำมำร
แม้เซี่ยชิงจะเตือนอวิ๋นหวงมิให้ไปสู่ถ้ำคูหำมำร
แต่นำงก็ยังไม่ฟังและไปอยู่ดี
และนำงก็ได้เห็นอัจฉริยะจำกรำชวงศ์ผู้หนึ่งถูกจิตมำรเข้ำแทรก เพรำะมุ่งหน้ำไปลึกเกินไปกับตำ และถูกผู้อำวุโสท่ำนหนึ่งช่วยออก มำแล้วทำลำยกำรฝึกฝนไปครึ่งหนึ่ง
ทันทีที่เข้ำไป สำรพัดควำมคิดจิตมำรจะปรำกฏ ยำกยิ่งจะขัดขืน
“เจ้ำไม่ได้อยำกประชันกับเจียงผิงอันหรอก แค่อยำกหลอกเล่น งำนเจียงผิงอันเท่ำนั้น!”
อวิ๋นหวงอ่ำนควำมคิดหลี่อี้เตำทะลุปรุโปร่ง
“หลอกเล่นงำนอะไร อย่ำมำใส่ควำมกันนะ ข้ำแค่อยำกประชัน พลังใจกับสหำยเต๋ำเจียงเท่ำนั้นเอง”
หลี่อี้เตำดูใสซื่อยิ่ง “อะไร? หรือเจ้ำไม่กล้ำ?”
ผู้ลือนำมแต่ยังเยำว์มีอัตตำในใจ ไม่มีทำงรับคำยั่วยุเช่นนี้ได้
แต่คำยั่วยุหำมีผลต่อเจียงผิงอันไม่
เจียงผิงอันกล่ำวเสียงเรียบ “นำทรัพยำกรที่คนเบื้องหลังเจ้ำใช ้ ลองเชิงข้ำออกมำสิ”
แน่นอน เขำก็รู ้ว่ำอีกฝ่ ำยพยำยำมเล่นงำนเขำ แต่เขำหำสนใจ ไม่
“เจ้ำบ้ำไปแล้วจริง ๆ!”
หลี่อี้เตำไร ้กำรปกปิดอื่นใด นำกล่องใบหนึ่งออกมำ “ในนี้มีกฎ แห่งอัคคีอันสมบูรณ์อยู่ชิ้นหนึ่ง ขอเพียงเอำชนะข้ำได้ สิ่งนี้จะเป็ น ของเจ้ำ”
