เขำไปเรียนเคล็ดวิชำที่สำมำรถคุ้มกันวิญญำณมำแล้วล่วงหน้ำ เจียงผิงอันชนะเขำไม่ได้หรอก!
“ได้”
เจียงผิงอันตอบรับค ำขอของอีกฝ่ ำย
หนึ่งกฎเกณฑ์สมบูรณ์ รำคำหนึ่งพันล้ำน ใครจะไม่ชอบของที่ ได้มำเปล่ำ ๆ?
“สหำยเต๋ำเจียง! อย่ำวู่วำมสิ! ถ้ำคูหำมำรน่ำกลัวจริง ๆ นะ” อวิ๋นหวงร ้อนใจเล็กน้อย
รู ้ทั้งรู ้ว่ำเป็ นแผน ก็ยังกระโดดลงกองเพลิง นี่โง่หรือไร?
“ฝึกฝนมำนำนไป ขอผ่อนคลำยสักหน่อย” เจียงผิงอันกล่ำว
อวิ๋นหวงเกือบลมจับด้วยโทสะ “เจ้ำเรียกกำรเข้ำถ้ำคูหำมำรว่ำ ไปผ่อนคลำย? กระทั่งผู้อำวุโสในต้ำเซี่ยยังมิกล้ำสัญจรลึกเลย!”
“เจ้ำพูดเช่นนั้น ข้ำยิ่งอยำกรู ้ไปใหญ่”
