ทันทีที่เจียงผิงอันเข้ำไปในถ้ำ ปรำณอันเย็นเยียบ มืดมิด และชั่ว ร ้ำยก็แผ่ปกคลุมกำย
อำรมณ์เช่นจิตสังหำร ควำมกระหำยเลือด และควำมโลภเอ่อขึ้น จำกก้นบึ้งแห่งหัวใจ
ที่นี่น่ำสะพรึงกลัวยิ่งกว่ำ ‘คว้ำวิถีถำมฤทัย’ ในกำรแข่งขัน ประลองร ้อยเมืองหลำยสิบเท่ำตัว
หนก่อนนั้นเพียงกระตุ้นควำมปรำรถนำในใจ แต่ที่นี่ทวีทุก ควำมคิดเชิงลบในใจคน
ควำมแค้นของเจียงผิงอันต่อแคว้นหลิงไถและต้ำฉู่ทบทวี อยำก ฆ่ำคนยิ่งกว่ำหนใด
“สหำยเต๋ำเจียง ผู้อื่นทนได้อย่ำงน้อย ๆ ก็ครึ่งชั่วยำม เจ้ำคงมิทน ได้นำนขนำดนั้นกระมัง?”
ข้ำงกันนั้น หลี่อี้เตำกล่ำวยิ้ม ๆ
“สหำยเต๋ำเจียง! อย่ำไปเชื่อนะ! คนทั่วไปทนได้อย่ำงมำกก็ครึ่ง ชั่วยำมเท่ำนั้นแหละ!” อวิ๋นหวงตะโกนเตือนจำกภำยนอก
