ตรงหน้ำมีภูเขำสูงตั้งตระหง่ำน ผนึกไว้ด้วยอักขระหนำแน่น
รอบข้ำงแทบไม่มีผู้ฝึกตนใด ๆ
ที่ใต้ภูเขำมีถ้ำสีดำสนิทแห่งหนึ่ง มิอำจมองเห็นภำยในได้
ที่ปำกถ้ำมีชำยชรำร่ำงเหี่ยวย่นผู้หนึ่งนั่งสัปหงกกรนสนั่น
ทั้งสำมร่อนลงที่ปำกถ้ำคูหำมำร ปรำณอันมืดมิดแผ่ออกจำกถ้ำ อย่ำงไม่หยุดหย่อน ให้บรรยำกำศหนำวสะท้ำน
อวิ๋นหวงรีบเกลี้ยกล่อมเจียงผิงอัน “ข้ำงในนั้นน่ำกลัวมำกนะ หน ก่อนข้ำเข้ำไปสองสำมก้ำวก็กลับออกมำแล้ว ได้ยินว่ำปฐมจักรพรรดิ แห่งต้ำเซี่ยเข้ำไปเพียงสำมสิบก้ำวครั้งยังทรงพระเยำว์”
“แค่ลองดูน่ะ หำกพบอันตรำย ข้ำจะรีบกลับออกมำแน่”
เจียงผิงอันมิได้อยำกทำกำรบุ่มบ่ำม แค่อยำกรู ้ว่ำถ้ำคูหำมำรนี้ เป็ นเช่นไรเท่ำนั้น
“หำกคิดว่ำทนไม่ไหว รีบออกมำนะ มิเช่นนั้นอำจเกิดอะไรขึ้น จริง ๆ ก็ได้” อวิ๋นหวงเตือน
หลี่อี้เตำกล่ำวยิ้ม ๆ “สหำยเต๋ำเจียง เข้ำไปด้วยกันเถอะ ขอเพียง เจ้ำอยู่ได้นำนกว่ำข้ำ กฎแห่งอัคคีนี่ให้เจ้ำเลย”
“มอบกฎเกณฑ์ให้อวิ๋นหวงเป็ นคนกลำงก่อนค่อยว่ำกัน” เจียงผิง อันกล่ำว
“ย่อมได้”
หลี่อี้เตำโยนกล่องผนึกกฎเกณฑ์ให้กับอวิ๋นหวง
หัวใจของอวิ๋นหวงแขวนจุกคอ รับกล่องมำไว้ในมือ ก่อนจะบ่น อีกครั้งรำวมำรดำเฒ่ำ “อย่ำเข้ำไปลึกเชียว!”
เจียงผิงอันและหลี่อี้เตำหำยเข้ำไปในถ้ำ
ถ้ำแห่งนี้พิเศษนัก แสงสว่ำงมิอำจส่องเข้ำได้ มิอำจตัดสินว่ำคน ภำยในมีสภำพเช่นไรจำกปรำณ
