“แค่ก ๆ~”
ซุนพานร่วงลงกองด้านข้าง ปากกระอักเลือดค าโต
เขาพยายามลุกขึ้น แต่กระดูกสันหลังของเขาหัก อวัยวะภายใน เละเทะ จึงไม่อาจลุกขึ้นได้อีก
เขารีบร ้อนใช ้โอสถฟื้นบาดแผล มองไปที่เจียงผิงอันในค่าย อาคม
“เป็ นไปไม่ได้! เจ้าไม่มีทางเป็ นขอบเขตสร ้างรากฐานแน่! ตัวตน ขอบเขตสร ้างรากฐานแข็งแกร่งเช่นเจ้าได้ที่ไหน! แค่ก ๆ~”
หัวใจของเขาอัดแน่นด้วยโทสะ ความกลัวและความงุนงงเกิน เข้าใจ
เขาพ่ายในเวลาเพียงเสี้ยวลมหายใจ!
ซุนพานอัดอั้นเกินไปจนกระอักเลือดอีกครั้ง หนนี้เกือบหมดสติ ไป
เขาเป็ นอัจฉริยะสูงสุดผู้หนึ่งในขอบเขตจินตาน จะถูกผู้ฝึกตน ขอบเขตสร ้างรากฐานเอาชนะง่าย ๆ ได้อย่างไร
เจียงผิงอันไม่คิดสนใจคนเช่นนี้อีก
เย่อหยิ่งโอหัง ไม่เห็นคู่ต่อสู้ในสายตา
หากตั้งใจพินิจมากกว่านี้ ก็คงรู ้ว่าเจียงผิงอันเชี่ยวชาญในอัสนี พริบตา และส าเร็จวิชาเทียมเทพสงครามแล้ว
คิดจริง ๆ หรือว่าเจียงผิงอันจะเอาชนะร่างเทวะสุดขั้วหยางได้แค่ เพราะพิษอย่างเดียว?
เฉินเซวียนผู้กาลังฟื้นตัวเห็นพลังต่อสู้ของเจียงผิงอัน ก็เงยหน้า กล่าวกับเซี่ยชิงด้วยรอยยิ้มจืดเจื่อน “องค์หญิง สหายเต๋าเจียง แข็งแกร่งเพียงนี้ เหตุใดจึงมาขอความช่วยเหลือจากข้ากัน”
สีหน้าของเซี่ยชิงแปรเปลี่ยน นางจะรู ้ได้อย่างไรว่าเจียงผิงอัน แข็งแกร่งเพียงนี้
มันเกิดบ้าอะไรขึ้น เจียงผิงอันยังไม่บรรลุจินตาน ทาไมฤทธาจึง ชวนสะพรึงเพียงนี้?
