อก!”
ฉู่หยางถลึงตามองเจียงผิงอันราวจะกินเลือดเนื้อ “ไม่ช ้าก็เร็ว รัช ทายาทผู้นี้จะสับร่างเจ้าเป็ นหมื่น ๆ ชิ้น!”
การต่อสู้นี้ดูไม่อาจตัดสินแพ้ชนะได้ อย่างมากก็แค่เสมอกัน
เมื่อได้ยินวาทะของฉู่หยาง มุมปากเจียงผิงอันก็พลันยกขึ้นเป็ น รอยยิ้มพิกล
“ที่แท้ก็ต้องผลาญโลหิตร่างเทวะ”
เมื่อเห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าเจียงผิงอัน หัวใจของฉู่ห ยางก็เต้นกระตุก โพล่งอุทาน “เจ้าก็มีร่างเทวะหรือ?”
“เปล่า แต่ข้ามีโลหิตจากร่างเทวะ!”
ขณะนี้ เจียงผิงอันผลาญ โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ในกาย
ทันใดนั้น ลานาศึกโบราณก็แหวกสุญตาจากโบราณกาล เสียง กลองรัวเลื่อนลั่น พฤกษาอันห่างไกลโอนเอน คลื่นทะเลโถมซัด
จิตต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกจากร่างของเจียงผิงอัน มอบแรง กดดันเกินบรรยายแก่ทุกตัวตน
รวมถึงสองมหาอานาจ หมิงเฉินและเฉินเจิ้นด้วย
“กายาศักดิ์สิทธิ์!!”
เฉินเจิ้นอุทาน สีหน้าแตกตื่นขวัญเสียราวพบเรื่องสั่นประสาท รุนแรง
เมื่อสี่พันกว่าปี ก่อน ยามเขาเพิ่งบรรลุขอบเขตแปรเทวะ เขา บังเอิญได้พบกายาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้กับหนึ่งยอดฝี มือไร ้เทียมทาน ท่ามกลางท้องนภาพร่างพราว
การต่อสู้นั้นตราตรึงใจไม่อาจลืม
ขณะนั้น กายาศักดิ์สิทธิ์แผลงนิมิตเช่นตอนนี้!
แม้นิมิตอันเกิดจากเจียงผิงอันในครั้งนี้จะไม่ได้อหังการเช่นกายา ศักดิ์สิทธิ์ในกาลก่อน ปราณของมันก็เหมือนกันทุกกระเบียด!
เจียงผิงอันมีกายาศักดิ์สิทธิ์!
“อะไรนะ!”
เมื่อได้ยินเสีย
