ูรณ์ แต่กฎเกณฑ์ระดับเจ้าทาอะไรรัชทายาทผู้นี้มิได้ หรอก”
ฉู่หยางมองเยี่ยอู๋ฉิงอย่างถือตัว “มาเป็ นสัตว์เลี้ยงของรัชทายาท ผู้นี้ แล้วเจ้าจะได้รับการไว้ชีวิต”
เขาไม่ได้สนใจเยี่ยอู๋ฉิงจริงจังนักเลย แต่เยี่ยอู๋ฉิงงดงามถูกใจเขา ยิ่งนัก ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็ นบุรุษก็ตามที
อีกเรื่องคือ เขาอยู่กับสตรีจนเบื่อแล้ว แต่ยังมิเคยได้ลิ้มลองบุรุษ งาม
เมื่อเห็นสายตาหื่นกระหายอันคุ้นเคย โทสะในใจเยี่ยอู๋ฉิงก็พุ่ง กระฉูด
เขากัดปลายลิ้น สังเวยอายุขัยสิบปีอย่างเด็ดเดี่ยว เหวี่ยงกระบี่ สุดกาลังไปอีกครั้ง
กระบี่นี้แข็งแกร่งกว่าเมื่อครู่!
ฉู่หยางซึ่งเดิมผ่อนคลายยิ่งขมวดคิ้ว
“ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!”
ฉู่หยางสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม ออกหมัดชกใส่อย่างแรง เปลว เพลิงร ้อนแรงพุ่งทะยาน บดขยี้เจตจานงกระบี่ลงแล้วทะลักไปหาเยี่ยอู๋ ฉิง
เยี่ยอู๋ฉิงยกกระบี่ขึ้นปัดป้ อง
แต่การโจมตีของเขา ต่อหน้าฉู่หยางผู้มีร่างเทวะสุดขั้วหยางนั้น ไม่ต่างจากกระบี่ไม้เด็กเล่น มิอาจป้ องกันใด ๆ
อานาจรุนแรงสะบั้นมันลง
“อั้ก!”
เยี่ยอู๋ฉิงถูกฟาดกระเด็นไป โลหิตกระอักออกจากปาก อาภรณ์ ขาวแปดเปื้อนด่างแดง
โลหิตของเขาระเหยไปด้วยอุณหภูมิชวนขนลุก
แรงกระแทกทรงพลังฟาดเยี่ยอู๋ฉิงกระเด็นขึ้นฟ้ าเกือบสามสิบจั้ง อย่างไร ้ปรานี เขากระแทกลงสู่พื้น เกิดเป็ นหลุมขนาดมหึมา
“ตาย!”
ฉู่หยางยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่เยี่ยอู๋ฉิง
เปลวเพลิงเฉิดฉันพุ่งออกจากปลายนิ
