้วอย่างรวดเร็ว ร ้อนแรง ผลาญนภา
เยี่ยอู๋ฉิงสิ้นกาลังฝืนต้าน หลับตาลงช ้า ๆ
สองกระบวน พ่ายด้วยเพียงสองกระบวน
ฉู่หยางแข็งแกร่งเสียจนเขามิอาจรับต้าน
สวรรค์ไม่เคยยุติธรรม บางคนเกิดมารวยทรัพย์มากฝี มือ อยู่ เหนือผู้ฝึ กตนมากมาย ขณะที่ผู้อื่นเกิดมาต้อยต่า ต้องถูกเหยียด หยามเกินนับหน
บางที ความตายอาจเป็ นการปลดปล่อย
แม้ภายหน้ามีชาติถัดไป ก็ไม่ขอเกิดแล้ว
เปรี้ยง!
หนึ่งเสียงกระแทกดังสนั่น เปลวเพลิงกระจายไปทุกแห่งหน
เยี่ยอู๋ฉิงไร ้ความรู ้สึกเจ็บปวด ลืมตาขึ้นกะทันหัน
แผ่นหลังเพรียวสูงของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งปรากฏตรงหน้าเขา ขวาง การโจมตีสุดท้ายนั้นไว้
เจียงผิงอันหันมองฉู่หยาง สายตาเย็นเยียบถึงขีดสุด “เขายอม แพ้แล้ว ข้ามาแทนเขา”
จิตสังหารของเขาเกินควบคุม
“ไสหัวไป ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามายุ่ง……”
เยี่ยอู๋ฉิงพูดไม่ทันจบ เจียงผิงอันก็ยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าปากให้
ก่อนจะเดินตรงไปยังสมรภูมิ
หมิงเฉินรีบมาขวางตรงหน้าเจียงผิงอัน
สีหน้าของเขามืดหมองไม่เต็มใจยิ่ง “ข้าไม่อยากได้เกาะเทวะนี้ แล้ว อีกฝ่ ายมีร่างเทวะสุดขั้วหยาง ไม่อาจสู้ด้วยได้แล้ว หากเจ้าไป ก็ เท่ากับไปตาย อย่าเสียสละอย่างไร ้ค่าเลย”
เยี่ยอู๋ฉิงแข็งแกร่งเพียงนี้ แต่ยังรับไหวได้เพียงสองกระบวน ซ้ายัง เป็ นยามที่ฉู่หยางมิได้ลงมือจริงจัง
ต่อให้เจียงผิงอันแข็งแกร่งกว่าเยี่ยอู๋ฉิงนิดหน่อยก็ไร ้ประโยชน์
อัจฉริยะระดับนี้มิใช่ผู้ที่เจียงผิงอันสู้ด้วยได้เลย
“ส
