ลายของแก่นวิญญาณตนมิได้
นางตะคอกใส่เฉินเจิ้นอย่างลนลาน “มีโอสถเยียวยาวิญญาณ หรือไม่! เอามาให้ข้า!”
“คุณหนูจู ตาเฒ่าผู้นี้หามีโอสถเช่นนั้นไม่”
โอสถเยียวยาวิญญาณหายากและแสนแพง เฉินเจิ้นจึงไม่มีแม้ สักเม็ด
“พาข้ากลับบ้านเร็วเข้า! ในหนึ่งชั่วยาม แก่นวิญญาณเสียหาย ยังรักษาได้อยู่!” จูอวี้หลิงแผดเสียงใส่เฉินเจิ้นอย่างร ้อนใจ
“ไปไม่ทันหรอก ไกลเกินไป” เฉินเจิ้นกล่าวอย่างเสียดาย
ที่นี่ไกลจากต้าฉู่มากเกินไป ไม่อาจรักษาได้ทันกาล
จูอวี้หลิงทรุดลงกับพื้น ถลึงตามองฟางซิงอย่างดุเดือด “สารเลว! ท าลายพรสวรรค์ของข้า!”
“แต่ข้าเป็ นบุตรีเจ้าแคว้น ต่อให้ฝึกฝนไม่ได้ ก็เสวยสุขอยู่สบาย ได้ชั่วชีวิต!”
“ส่วนเจ้า! จะต้องเหลือเพียงสวะไปชั่วกาล!”
สีหน้าของฟางซิงเรียบเฉย ไร้ค่าแล้วเช่นไร เขาไม่ได้สนเลย
หมิงเฉินกล่าวปลอบฟางซิง “ฟางซิง เจ้าไม่ต้องห่วงนะ เรา แคว้นหมิงหวังจะปกป้ องเจ้าและน้องสาว ให้ทรัพยากรฝึกฝนดีที่สุด แก่นาง”
ฟางซิงท าลายการฝึกฝนของตัวเองเพื่อต้าเซี่ย ต้องมิทาให้เขา ผิดหวัง
“หากมีโอสถเยียวยาวิญญาณ จะสามารถฟื้นตัวได้หรือ?”
เจียงผิงอันพลันถามขึ้น
พลังวิญญาณของฟางซิงอ่อนโรย ทว่าสีหน้าของเขาสุขุม “ใช่ แต่สายไปแล้วล่ะ”
เขาบาดเจ็บสาหัสหนักกว่าจูอวี้หลิง แก่นวิญญาณของเขา ระเบิดอย่างสมบูรณ์ หากไม่ฟื้นตัวในครึ่งชั่วละเลียดชา ก็อย่าหวังฟื้น กลับมาได้เลย
ต่อให้กลับไปซื้อโอสถที่แคว้นหมิงหวังเดี๋ยวนี้ก็สายไป
