สภาพใจสลายของนางยามนี้ แลดูช่างน่าเวทนาชวนให้ผู้คนสงสารจับใจ
เนิ่นนานกว่าหวางเฟยเซียนจะหยุดร้อง นางลุกขึ้นยืนพร้อมยกมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า
ประกายเย็นเยียบส่องสว่างขึ้นจากลูกตา…บัดนี้โทสะในใจลุกไหม้ดั่งเพลิงไฟ ปานจะเผาผลาญได้ทุกสิ่ง
“สัตว์ประหลาดหัววัวนั่น ดูเหมือนจะเรียกตัวเองว่านักรบชั้นสูงของเผ่าพันธุ์ปีศาจวัว…แล้วเผ่าพันธุ์ปีศาจวัวคืออันใดกันล่ะ?”
ในขณะที่ใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้น หวางเฟยเซวียนพอคิดถึงศัตรูของตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะสับสน
เพราะนางไม่เคยได้ยินเรื่องเผ่าพันธุ์ปีศาจวัวมาก่อน
เผ่าพันธุ์ปีศาจวัวนี้อยู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับผุดโผล่จากอากาศว่างเปล่า พลังฝีมือของพวกมันกล้าแข็งสูงส่งนัก เรียกว่าท้าทายสวรรค์ก็ไม่เกินเลย!
กระทั่งเป็นตัวตนที่ทรงพลังอย่างจ้าวตำหนักฟ้าลี้ลับ ยังถูกฆ่าในกระบวนท่าเดียว
เมื่อคิดถึงฉากที่นักรบของเผ่าพันธุ์ปีศาจวัวฆ่าล้างระดับสูงของตำหนักฟ้าลี้ลับอย่างง่ายดายปานบดขยี้มดปลวก หวางเฟยเซียนก็รู้สึกไร้พลังขึ้นมาในใจอีกครั้ง
นาจะมีวันแก้แค้นได้จริงหรือ?
ยังหลงเหลือความหวังที่จะแก้แค้นอยู่หรือไม่?
หลังออกจากคฤหาสน์ดาบทรราช หวางเฟยเซวียนก็ร่อนเร่ไปอย่างไร้จุดหมาย ระหว่างทางนางก็พบซากศพแห้งกรังทีถูกกลืนกินพลังทั้งเลือดเนื้อมากมายนัก
ซากร่างแห้งเหี่ยวเหล่านี้ปานหมุดที่คอยตอกย้ำทิ่มแทงลงกลางใจ ทำให้นางแทบพังทลายอยู่รอมร่อ
