“เถียนตง เจ้าอย่าได้ทำอะไรที่จะทำให้เจ้าเสียใจภายหลังดีกว่า!”
สิ้นคำกล่าว พริบตานี้หน้าเถียนตงถึงกับเปลี่ยนสีไปใหญ่หลวง และต้วนหลิงเทียนที่พึงกล่าวไม่ทันจบคำดี ก็พุ่งไปทางเถียนตงทันที!
กล่าวให้ชัดคือพุ่งไปหาต่งหลินด้านหลังเถียนตง!
เถียนตงก็เสมือนตอไม้ตอหนึ่งที่ขวางทาง!
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนเหินร่างเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เถียนตงก็นึกถึงวาจาก่อนหน้าของต้วนหลิงเทียนซ้ำไปซ้ำมา แววตาของมันสั่นไหวไปไม่สงบ ไม่ทราบมันคิดอะไรอยู่
วูบ!
อย่างไรก็ตามเมื่อต้วนหลิงเทียนเจียนถึงตัว มันก็เลือกที่จะเหินร่างหลบออกไปข้างๆ
สุดท้ายมันก็เลือกที่จะถอย
ในสายตาของมัน
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะไม่น่ากลัวเท่ารองจ้าวหอคุมกฏต่งหยวนจิ้น ทว่าต่งหยวนจิ้นนั้นก็มีหน้ามีตาไม่น้อย ย่อมไม่ใช่คนที่จะลดตัวลงมาทำร้ายเหล่าศิษย์หรือลูกหลานของมัน กระทั่งทำร้ายมันถึงตายได้…
เพราะสุดท้ายแล้วต่งหลินก็แค่ถูกทุบตีสั่งสอนบทเรียนเท่านั้น ไม่ได้ถูกฆ่าหรือทำให้พิการแต่อย่างไร
เรื่องนี้ยังไม่ถือว่าแตะขีดจำกัดล่างของต่งหยวนจิ้น
อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนนั้นต่างจากต่งหยวนจิ้นนัก! อีกฝ่ายก็เป็นอย่างที่พูด…คนเท้าเปล่าย่อมไม่กลัวสวมรองเท้า!!
กับ ‘คนบ้า’ เช่นนี้ เถียนตงเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวเสียประเสริฐกว่า!
หาไม่แล้วเกรงว่าเหล่าศิษย์และลูกหลานของมันได้เผชิญเคราะห์กรรมครั้งใหญ่แน่
